حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِقَدَحٍ فَشَرِبَ مِنْهُ، وَعَنْ يَمِينِهِ غُلاَمٌ أَصْغَرُ الْقَوْمِ، وَالأَشْيَاخُ عَنْ يَسَارِهِ فَقَالَ " يَا غُلاَمُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أُعْطِيَهُ الأَشْيَاخَ ". قَالَ مَا كُنْتُ لأُوثِرَ بِفَضْلِي مِنْكَ أَحَدًا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ.
Бизга Саид ибн Абу Марям ривоят қилди, бизга Абу Ғассон ривоят қилди, у деди: Менга Абу Ҳозим ривоят қилди, у Саҳл ибн Саъддан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир қадаҳ (ичимлик) келтирилди, у ундан ичди. Унинг ўнг томонида қавмнинг энг ёши бир бола, чаплари (томонида) эса кексалар бор эди. У деди: «Эй бола, мен буни кексаларга беришимга изн берасанми?» У деди: Мен сендан (қолган) улушимни ҳеч кимга афзал кўрмас эдим (бермас эдим), ё Расулуллаҳ. Шунда у уни унга (болага) берди.