حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقَدَحٍ فَشَرِبَ وَعَنْ يَمِينِهِ غُلاَمٌ، هُوَ أَحْدَثُ الْقَوْمِ، وَالأَشْيَاخُ عَنْ يَسَارِهِ قَالَ " يَا غُلاَمُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أُعْطِيَ الأَشْيَاخَ ". فَقَالَ مَا كُنْتُ لأُوثِرَ بِنَصِيبِي مِنْكَ أَحَدًا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ.
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдулазиз ривоят қилди, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир қадаҳ (ичимлик) келтирилди, у ичди. Унинг ўнг томонида бир бола — у қавмнинг энг ёши — чаплари(да) эса кексалар бор эди. У деди: «Эй бола, мен кексаларга беришимга изн берасанми?» У деди: Мен сендан (қолган) улушимни ҳеч кимга афзал кўрмас эдим, ё Расулуллаҳ. Шунда у уни унга берди.