حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِشَرَابٍ، وَعَنْ يَمِينِهِ غُلاَمٌ وَعَنْ يَسَارِهِ أَشْيَاخٌ، فَقَالَ لِلْغُلاَمِ " أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أُعْطِيَ هَؤُلاَءِ ". فَقَالَ الْغُلاَمُ لاَ، وَاللَّهِ لاَ أُوثِرُ بِنَصِيبِي مِنْكَ أَحَدًا. فَتَلَّهُ فِي يَدِهِ.
Бизга Қутайба ривоят қилди, у Моликдан, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан (розияллаҳу анҳу): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир ичимлик келтирилди, унинг ўнг томонида бир бола, чап томонида эса кексалар бор эди. У болага: «Сен менга буларга беришимга изн берасанми?» деди. Бола: Йўқ, Аллаҳга қасамки, мен сендан (қолган) улушимни ҳеч кимга афзал кўрмайман, деди. У уни (қадаҳни) унинг қўлига қўйди.