حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، وَعُثْمَانُ، ابْنَا أَبِي شَيْبَةَ قَالاَ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - عَنِ الْبَدَاوَةِ، فَقَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَبْدُو إِلَى هَذِهِ التِّلاَعِ وَإِنَّهُ أَرَادَ الْبَدَاوَةَ مَرَّةً فَأَرْسَلَ إِلَىَّ نَاقَةً مُحَرَّمَةً مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ فَقَالَ لِي " يَا عَائِشَةُ ارْفُقِي فَإِنَّ الرِّفْقَ لَمْ يَكُنْ فِي شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ زَانَهُ وَلاَ نُزِعَ مِنْ شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ شَانَهُ " .
Бизга Абу Бакр ва Усмон, Абу Шайбанинг икки ўғли ривоят қилдилар, улар: бизга Шарийк ривоят қилди, дедилар, у ал-Миқдом ибн Шурайҳдан, у отасидан ривоят қилиб айтди: Мен Оишадан розияллаҳу анҳо чўлда яшаш (бадавийлик) ҳақида сўрадим. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бу тепаликлар томон (чўлга) чиқарди. Бир марта у чўлга чиқмоқчи бўлди ва менга закот туяларидан сутли бир туяни юборди ва менга: ‹Эй Оиша, мулойим бўл, чунки мулойимлик бирор нарсада бўлса, уни фақат зийнатлайди, бирор нарсадан олиб ташланса, уни фақат айблидир (хунук қилади)›, деди», деди.