حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقَدَحٍ فَشَرِبَ وَعَنْ يَمِينِهِ غُلاَمٌ، هُوَ أَحْدَثُ الْقَوْمِ، وَالأَشْيَاخُ عَنْ يَسَارِهِ قَالَ " يَا غُلاَمُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أُعْطِيَ الأَشْيَاخَ ". فَقَالَ مَا كُنْتُ لأُوثِرَ بِنَصِيبِي مِنْكَ أَحَدًا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ.
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдулазиз ривоят қилди, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир қадаҳ (ичимлик) келтирилди, у ичди. Унинг ўнг томонида бир бола — у қавмнинг энг ёши — чаплари(да) эса кексалар бор эди. У деди: «Эй бола, мен кексаларга беришимга изн берасанми?» У деди: Мен сендан (қолган) улушимни ҳеч кимга афзал кўрмас эдим, ё Расулуллаҳ. Шунда у уни унга берди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لأَذُودَنَّ رِجَالاً عَنْ حَوْضِي كَمَا تُذَادُ الْغَرِيبَةُ مِنَ الإِبِلِ عَنِ الْحَوْضِ ".
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ғундар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Зиёддан, мен Абу Ҳурайрани (розияллаҳу анҳу) эшитдим, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, мен ўз ҳавзимдан (Қиёмат куни) баъзи кишиларни — бегона туя ҳавздан ҳайдалган(қувланган) каби — ҳайдайман».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ أَيُّوبَ، وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرٍ ـ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الآخَرِ ـ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ، لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ ـ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنَ الْمَاءِ ـ لَكَانَتْ عَيْنًا مَعِينًا، وَأَقْبَلَ جُرْهُمُ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ قَالَتْ نَعَمْ وَلاَ حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ. قَالُوا نَعَمْ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ хабар берди, бизга Маъмар хабар берди, у Айюб ва Касир ибн Касирдан — бири бошқасига (ривоятда) зиёда қилади — у Саид ибн Жубайрдан, у деди: Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Аллаҳ Исмоилнинг онасини (Ҳожарни) раҳмат қилсин! Агар у Замзамни (ўз ҳолига) қолдирган бўлса — ёки: агар у сувдан ҳовучлаб олмаган бўлса — у оқиб турадиган бир булоқ бўлар эди. Журҳум (қабиласи) келиб: Сенинг ёнингга тушишимизга изн берасанми? дедилар. У: Ҳа, лекин сувда сизларнинг ҳаққингиз йўқ, деди. Улар: Ҳа (розимиз), дедилар».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " ثَلاَثَةٌ لاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَلاَ يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ رَجُلٌ حَلَفَ عَلَى سِلْعَةٍ لَقَدْ أَعْطَى بِهَا أَكْثَرَ مِمَّا أَعْطَى وَهْوَ كَاذِبٌ، وَرَجُلٌ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ كَاذِبَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ لِيَقْتَطِعَ بِهَا مَالَ رَجُلٍ مُسْلِمٍ، وَرَجُلٌ مَنَعَ فَضْلَ مَاءٍ، فَيَقُولُ اللَّهُ الْيَوْمَ أَمْنَعُكَ فَضْلِي، كَمَا مَنَعْتَ فَضْلَ مَا لَمْ تَعْمَلْ يَدَاكَ ". قَالَ عَلِيٌّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ غَيْرَ مَرَّةٍ عَنْ عَمْرٍو سَمِعَ أَبَا صَالِحٍ يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Амрдан, у Абу Солиҳ Саммондан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Уч (тоифа) борки, Аллаҳ улар билан Қиёмат куни гаплашмайди ва уларга (раҳмат билан) боқмайди: бир молга — у (сотиб) берганидан кўра кўпроқни берилган деб — ёлғончи ҳолда қасам ичган киши; асрдан кейин мусулмон кишининг молини (ҳақсиз) қирқиб олиш учун ёлғон қасам ичган киши; ва ортиқча сувни тўсган киши — Аллаҳ: Бугун мен сенга фазлимни тўсаман, сен қўлларинг ишламаган нарсанинг ортиғини тўсганинг каби, дейди». Али деди: Бизга Суфён бир неча бор Амрдан ривоят қилди, у Абу Солиҳни эшитди, уни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етказар эди.