باب كَلاَمِ الرَّبِّ مَعَ أَهْلِ الْجَنَّةِ
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ يَقُولُ لأَهْلِ الْجَنَّةِ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ. فَيَقُولُونَ لَبَّيْكَ رَبَّنَا وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ. فَيَقُولُ هَلْ رَضِيتُمْ فَيَقُولُونَ وَمَا لَنَا لاَ نَرْضَى يَا رَبِّ وَقَدْ أَعْطَيْتَنَا مَا لَمْ تُعْطِ أَحَدًا مِنْ خَلْقِكَ. فَيَقُولُ أَلاَ أُعْطِيكُمْ أَفْضَلَ مِنْ ذَلِكَ. فَيَقُولُونَ يَا رَبِّ وَأَىُّ شَىْءٍ أَفْضَلُ مِنْ ذَلِكَ فَيَقُولُ أُحِلُّ عَلَيْكُمْ رِضْوَانِي فَلاَ أَسْخَطُ عَلَيْكُمْ بَعْدَهُ أَبَدًا ".
Абу Саъид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта Аллаҳ жаннат аҳлига: ‹Эй жаннат аҳли› дейди. Улар: ‹Лаббайка, Роббимиз, ва саъдайка, хайр Сенинг қўлингда(дир)› дейдилар. (Аллаҳ): ‹Рози бўлдингларми?› дейди. Улар: ‹Нега рози бўлмайлик, эй Роббим — Сен бизга махлуқотингдан ҳеч кимга бермаган(нарса)ни бердинг-ку› дейдилар. (Аллаҳ): ‹Мен сизларга бундан афзалини бермайманми?› дейди. Улар: ‹Эй Роббим, бундан афзал қайси нарса?› дейдилар. У: ‹Мен сизларга Ўз ризвонимни (розиллигимни) ҳалол (доимий) қиламан, ундан кейин ҳеч қачон сизларга ғазабланмайман› дейди" деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، حَدَّثَنَا هِلاَلٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَوْمًا يُحَدِّثُ وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ " أَنَّ رَجُلاً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فِي الزَّرْعِ فَقَالَ أَوَ لَسْتَ فِيمَا شِئْتَ. قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَزْرَعَ. فَأَسْرَعَ وَبَذَرَ فَتَبَادَرَ الطَّرْفَ نَبَاتُهُ وَاسْتِوَاؤُهُ وَاسْتِحْصَادُهُ وَتَكْوِيرُهُ أَمْثَالَ الْجِبَالِ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى دُونَكَ يَا ابْنَ آدَمَ فَإِنَّهُ لاَ يُشْبِعُكَ شَىْءٌ ". فَقَالَ الأَعْرَابِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ تَجِدُ هَذَا إِلاَّ قُرَشِيًّا أَوْ أَنْصَارِيًّا فَإِنَّهُمْ أَصْحَابُ زَرْعٍ، فَأَمَّا نَحْنُ فَلَسْنَا بِأَصْحَابِ زَرْعٍ. فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кун (ривоят қилиб) гапирар эди — унинг янида бадия (чўл) аҳлидан бир киши (бор эди): "Жаннат аҳлидан бир киши Роббидан экин (экиш)га изн сўради. (Аллаҳ): ‹Сен хоҳлаган(нарса)да эмасмисан (етарли эмасми)?› деди. У: ‹Ҳа, лекин мен экишни яхши кўраман› деди. У тез (қилиб) уруғ сочди, унинг униб чиқиши, баробарлашиши (етилиши), ўрилиши ва — тоғлардек — уйилиши (ғарамланиши) кўз очиб-юмгандек (тез) бўлди. Аллаҳ таоло: ‹Мана, эй Одам (бола)си, чунки сени ҳеч нарса тўйдирмайди (қаноатлантирмайди)› дейди" деди. Бадавий: "Эй Расулуллаҳ, бу(ндай киши)ни фақат қурайшлик ёки ансорлик топасан, чунки улар экин аҳлидир; бизга келсак, биз экин аҳли эмасмиз" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кулди.