حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ يَقُولُ لأَهْلِ الْجَنَّةِ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ. فَيَقُولُونَ لَبَّيْكَ رَبَّنَا وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ. فَيَقُولُ هَلْ رَضِيتُمْ فَيَقُولُونَ وَمَا لَنَا لاَ نَرْضَى يَا رَبِّ وَقَدْ أَعْطَيْتَنَا مَا لَمْ تُعْطِ أَحَدًا مِنْ خَلْقِكَ. فَيَقُولُ أَلاَ أُعْطِيكُمْ أَفْضَلَ مِنْ ذَلِكَ. فَيَقُولُونَ يَا رَبِّ وَأَىُّ شَىْءٍ أَفْضَلُ مِنْ ذَلِكَ فَيَقُولُ أُحِلُّ عَلَيْكُمْ رِضْوَانِي فَلاَ أَسْخَطُ عَلَيْكُمْ بَعْدَهُ أَبَدًا ".
Абу Саъид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта Аллаҳ жаннат аҳлига: ‹Эй жаннат аҳли› дейди. Улар: ‹Лаббайка, Роббимиз, ва саъдайка, хайр Сенинг қўлингда(дир)› дейдилар. (Аллаҳ): ‹Рози бўлдингларми?› дейди. Улар: ‹Нега рози бўлмайлик, эй Роббим — Сен бизга махлуқотингдан ҳеч кимга бермаган(нарса)ни бердинг-ку› дейдилар. (Аллаҳ): ‹Мен сизларга бундан афзалини бермайманми?› дейди. Улар: ‹Эй Роббим, бундан афзал қайси нарса?› дейдилар. У: ‹Мен сизларга Ўз ризвонимни (розиллигимни) ҳалол (доимий) қиламан, ундан кейин ҳеч қачон сизларга ғазабланмайман› дейди" деди.