حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا أَبُو مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَقُولُ حِينَ أَسْأَلُ رَبِّي قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَعَافِنِي وَارْزُقْنِي " . وَيَجْمَعُ أَصَابِعَهُ إِلاَّ الإِبْهَامَ " فَإِنَّ هَؤُلاَءِ تَجْمَعُ لَكَ دُنْيَاكَ وَآخِرَتَكَ " .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Абу Молик отасидан хабар берди: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитди, у зотнинг олдиларига бир киши келди ва: «Ё Расулуллаҳ, Роббимдан сўраганимда қандай деяй?» деди. У зот: «Айт: ‹Аллаҳимма-ғфирлий вар-ҳамний ва офиний вар-зуқний (Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил, менга офият бер ва менга ризқ бер)›» дедилар ва бармоқларини бош бармоқдан бошқасини жамладилар: «Зеро, булар сен учун дунёйингни ҳам, охиратингни ҳам жамлайди» дедилар.