حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَزْهَرَ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مَالِكٍ الأَشْجَعِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ الرَّجُلُ إِذَا أَسْلَمَ عَلَّمَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ ثُمَّ أَمَرَهُ أَنْ يَدْعُوَ بِهَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاهْدِنِي وَعَافِنِي وَارْزُقْنِي " .
Бизга Саъид ибн Азҳар ал-Воситий ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Абу Молик ал-Ашжаъий отасидан ривоят қилди. У деди: Бир киши исломга кирса, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга намозни ўргатар, сўнг унга ушбу калималар билан дуо қилишни буюрардилар: «‹Аллаҳимма-ғфирлий вар-ҳамний ваҳ-диний ва офиний вар-зуқний (Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил, мени ҳидоят қил, менга офият бер ва менга ризқ бер)›».