حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَزْهَرَ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مَالِكٍ الأَشْجَعِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ الرَّجُلُ إِذَا أَسْلَمَ عَلَّمَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ ثُمَّ أَمَرَهُ أَنْ يَدْعُوَ بِهَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاهْدِنِي وَعَافِنِي وَارْزُقْنِي " .
Бизга Саъид ибн Азҳар ал-Воситий ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Абу Молик ал-Ашжаъий отасидан ривоят қилди. У деди: Бир киши исломга кирса, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга намозни ўргатар, сўнг унга ушбу калималар билан дуо қилишни буюрардилар: «‹Аллаҳимма-ғфирлий вар-ҳамний ваҳ-диний ва офиний вар-зуқний (Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил, мени ҳидоят қил, менга офият бер ва менга ризқ бер)›».
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا أَبُو مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَقُولُ حِينَ أَسْأَلُ رَبِّي قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَعَافِنِي وَارْزُقْنِي " . وَيَجْمَعُ أَصَابِعَهُ إِلاَّ الإِبْهَامَ " فَإِنَّ هَؤُلاَءِ تَجْمَعُ لَكَ دُنْيَاكَ وَآخِرَتَكَ " .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Абу Молик отасидан хабар берди: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитди, у зотнинг олдиларига бир киши келди ва: «Ё Расулуллаҳ, Роббимдан сўраганимда қандай деяй?» деди. У зот: «Айт: ‹Аллаҳимма-ғфирлий вар-ҳамний ва офиний вар-зуқний (Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил, менга офият бер ва менга ризқ бер)›» дедилар ва бармоқларини бош бармоқдан бошқасини жамладилар: «Зеро, булар сен учун дунёйингни ҳам, охиратингни ҳам жамлайди» дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، وَعَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ مُوسَى الْجُهَنِيِّ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا مُوسَى الْجُهَنِيُّ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَيَعْجِزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَكْسِبَ كُلَّ يَوْمٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ " . فَسَأَلَهُ سَائِلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ كَيْفَ يَكْسِبُ أَحَدُنَا أَلْفَ حَسَنَةٍ قَالَ " يُسَبِّحُ مِائَةَ تَسْبِيحَةٍ فَيُكْتَبُ لَهُ أَلْفُ حَسَنَةٍ أَوْ يُحَطُّ عَنْهُ أَلْفُ خَطِيئَةٍ " .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Марвон ва Али ибн Мушир Мусо ал-Жуҳанийдан ривоят қилдилар. (ҳ) Ва бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди — матн уники — бизга отам ривоят қилди, бизга Мусо ал-Жуҳаний Мусъаб ибн Саъддан ривоят қилди, менга отам ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларида эдик. У зот: «Сизлардан бирингиз ҳар куни мингта яхшилик касб қилишдан ожизми?» дедилар. Шунда у зот билан ўтирганлардан бир сўровчи: «Биздан бири қандай қилиб мингта яхшилик касб қилади?» деб сўради. У зот: «Юзта тасбиҳ айтади, шунда унга мингта яхшилик ёзилади ёки ундан мингта хато тўкиб ташланади» дедилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ . فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ . كَانَتْ لَهُ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ وَكُتِبَتْ لَهُ مِائَةُ حَسَنَةٍ وَمُحِيَتْ عَنْهُ مِائَةُ سَيِّئَةٍ وَكَانَتْ لَهُ حِرْزًا مِنَ الشَّيْطَانِ يَوْمَهُ ذَلِكَ حَتَّى يُمْسِيَ وَلَمْ يَأْتِ أَحَدٌ أَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ بِهِ إِلاَّ أَحَدٌ عَمِلَ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ . وَمَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ حُطَّتْ خَطَايَاهُ وَلَوْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка у кишидан: Сумаййдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилиб ўқиб бердим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Ким бир кунда юз марта: ‹Ло илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул мулку ва лаҳул ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодийр (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, ягонадир, Унинг шериги йўқ, мулк Уникидир, ҳамд Уникидир ва У ҳар нарсага қодирдир)› деса, бу унга ўнта қул озод қилганга тенг бўлади, унга юзта яхшилик ёзилади ва ундан юзта ёмонлик ўчирилади, шу кунида кечгача унга шайтондан сақловчи бўлади. Ҳеч ким у келтирган нарсадан афзалроқ нарса келтирмайди, фақат ундан ҳам кўпроқ амал қилган кишигина афзалроқ келтиради. Ким бир кунда юз марта: ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳи (Аллаҳни ҳамди билан пок деб биламан)› деса, гуноҳлари — гарчи денгиз кўпиклари каби кўп бўлса ҳам — тўкиб ташланади».
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ الأُمَوِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ الْمُخْتَارِ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَالَ حِينَ يُصْبِحُ وَحِينَ يُمْسِي سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ مِائَةَ مَرَّةٍ . لَمْ يَأْتِ أَحَدٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِأَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ بِهِ إِلاَّ أَحَدٌ قَالَ مِثْلَ مَا قَالَ أَوْ زَادَ عَلَيْهِ " .
Менга Муҳаммад ибн Абдулмалик ал-Умавий ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн ал-Мухтор Суҳайлдан, у Сумаййдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Ким тонгги пайтда ва кечки пайтда юз марта: ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳи› деса, қиёмат кунида ҳеч ким у келтирган нарсадан афзалроқ нарса келтирмайди, фақат у айтган каби айтган ёки ундан зиёда қилган кишигина афзалроқ келтиради».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَبُو كُرَيْبٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ الْبَجَلِيُّ قَالُوا حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ حَبِيبَتَانِ إِلَى الرَّحْمَنِ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр, Зуҳайр ибн Ҳарб, Абу Курайб ва Муҳаммад ибн Торийф ал-Бажалий ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга ибн Фузайл Умора ибн ал-Қаъқўдан, у Абу Зуръадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Икки калима борки, тилда енгил, мезонда оғир, Раҳмонга суюкли: ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳи, субҳаналлаҳил азийм (Аллаҳни ҳамди билан пок деб биламан, улуғ Аллаҳни пок деб биламан)›».
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لأَنْ أَقُولَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ " .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ва Абу Курайб ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Абу Муовия Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Менинг: ‹Субҳаналлаҳ, валҳамду лиллаҳ, ва ло илаҳа иллаллаҳ, валлаҳу акбар (Аллаҳни пок деб биламан, ҳамд Аллаҳга, Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Аллаҳ энг буюкдир)› дейишим менга қуёш чиқиб турган нарсалардан (яъни бутун дунёдан) кўра суюклироқдир».
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ عَنْ مُوسَى الْجُهَنِيِّ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا مُوسَى الْجُهَنِيُّ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عَلِّمْنِي كَلاَمًا أَقُولُهُ قَالَ " قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ اللَّهُ أَكْبَرُ كَبِيرًا وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِيرًا سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ " . قَالَ فَهَؤُلاَءِ لِرَبِّي فَمَا لِي قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي " . قَالَ مُوسَى أَمَّا عَافِنِي فَأَنَا أَتَوَهَّمُ وَمَا أَدْرِي . وَلَمْ يَذْكُرِ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ فِي حَدِيثِهِ قَوْلَ مُوسَى .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Али ибн Мушир ва ибн Нумайр Мусо ал-Жуҳанийдан ривоят қилдилар. (ҳ) Ва бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди — матн уники — бизга отам ривоят қилди, бизга Мусо ал-Жуҳаний Мусъаб ибн Саъддан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Бир бадавий араб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келди ва: «Менга айтадиган бир калом ўргатинг» деди. У зот: «Айт: ‹Ло илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, аллаҳу акбару кабийра, валҳамду лиллаҳи касийра, субҳаналлаҳи роббил оламийн, ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳил азийзил ҳакийм (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, ягонадир, Унинг шериги йўқ; Аллаҳ энг буюкдир, жуда буюк; ҳамд Аллаҳга, жуда кўп ҳамд; оламлар Робби Аллаҳни пок деб биламан; азиз ва ҳакийм бўлган Аллаҳдан ўзга қудрат ва куч йўқдир)›» дедилар. У: «Булар Роббим учун бўлди, мен учун нима?» деди. У зот: «Айт: ‹Аллаҳимма-ғфирлий вар-ҳамний ваҳ-диний вар-зуқний (Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил, мени ҳидоят қил ва менга ризқ бер)›» дедилар. Мусо деди: «Офиний (менга офият бер) сўзига келсак, мен шубҳаланаман ва билмайман». Ибн Аби Шайба ўз ҳадисида Мусонинг сўзини эслатмади.
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، - يَعْنِي ابْنَ زِيَادٍ - حَدَّثَنَا أَبُو مَالِكٍ الأَشْجَعِيُّ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُ مَنْ أَسْلَمَ يَقُولُ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي " .
Бизга Абу Комил ал-Жаҳдарий ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид — яъни ибн Зиёд — ривоят қилди, бизга Абу Молик ал-Ашжаъий отасидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам исломга кирган кишига: «‹Аллаҳимма-ғфирлий вар-ҳамний ваҳ-диний вар-зуқний (Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил, мени ҳидоят қил ва менга ризқ бер)› деб айт» деб ўргатардилар.