284-ҳадисСунани Термизий · Намоз китоби
حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ حُبَابٍ، عَنْ كَامِلٍ أَبِي الْعَلاَءِ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاجْبُرْنِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي " .
Бизга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, у деди: бизга Зайд ибн Ҳубоб, Комил Абул-Алоадан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Саид ибн Жубайрдан, у ибн Аббосдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки сажда орасида: «Аллаҳуммағфирлий, варҳамний, важбурний, ваҳдиний, варзуқний — Эй Аллаҳ, мени мағфират қил, менга раҳм қил, (камчилигимни) тўлдир, мени ҳидоят қил ва менга ризқ бер,» дердилар.