حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمِ بْنِ حَيَّانَ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ مَهْدِيٍّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ بِتُّ لَيْلَةً عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ فَأَتَى حَاجَتَهُ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ ثُمَّ نَامَ ثُمَّ قَامَ فَأَتَى الْقِرْبَةَ فَأَطْلَقَ شِنَاقَهَا ثُمَّ تَوَضَّأَ وُضُوءًا بَيْنَ الْوُضُوءَيْنِ وَلَمْ يُكْثِرْ وَقَدْ أَبْلَغَ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى فَقُمْتُ فَتَمَطَّيْتُ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَرَى أَنِّي كُنْتُ أَنْتَبِهُ لَهُ فَتَوَضَّأْتُ فَقَامَ فَصَلَّى فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَدَارَنِي عَنْ يَمِينِهِ فَتَتَامَّتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ ثَلاَثَ عَشْرَةَ رَكْعَةً ثُمَّ اضْطَجَعَ فَنَامَ حَتَّى نَفَخَ وَكَانَ إِذَا نَامَ نَفَخَ فَأَتَاهُ بِلاَلٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلاَةِ فَقَامَ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ وَكَانَ فِي دُعَائِهِ " اللَّهُمَّ اجْعَلْ فِي قَلْبِي نُورًا وَفِي بَصَرِي نُورًا وَفِي سَمْعِي نُورًا وَعَنْ يَمِينِي نُورًا وَعَنْ يَسَارِي نُورًا وَفَوْقِي نُورًا وَتَحْتِي نُورًا وَأَمَامِي نُورًا وَخَلْفِي نُورًا وَعَظِّمْ لِي نُورًا " . قَالَ كُرَيْبٌ وَسَبْعًا فِي التَّابُوتِ فَلَقِيتُ بَعْضَ وَلَدِ الْعَبَّاسِ فَحَدَّثَنِي بِهِنَّ فَذَكَرَ عَصَبِي وَلَحْمِي وَدَمِي وَشَعَرِي وَبَشَرِي وَذَكَرَ خَصْلَتَيْنِ .
Ибн Аббос айтди: Мен бир кеча холам Маймунанинг олдида тунадим. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечадан турди ва ҳожатига (ташқарига) борди, кейин юзини ва қўлларини ювди, кейин ухлади; кейин турди ва меш (сувидон) олдига бориб, унинг боғини ечди, кейин икки таҳорат орасида (ўртача) бир таҳорат олди — кўп (сув ишлатиб) қилмади, аммо (аъзоларига сувни) етказди; кейин туриб намоз ўқиди. Мен ҳам турдим — мен у (Набий) уни пайқаб турганимни кўриб қолишини ёқтирмай, керишдим (уйқудан энди уйғонгандек қилдим); кейин таҳорат олдим. У туриб намоз ўқиди; мен унинг чап томонига турдим; бас у қўлимдан тутди-да, мени ўнг томонига айлантирди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг кечадаги намози ўн уч ракатга тўлди (етди). Кейин ётди ва — то пишиллаб (хуррак) ургунга қадар — ухлади; у ухласа пишиллар (хуррак урар) эди. Бас унга Билол келди ва унга намозни (ўқишни) билдирди; бас у туриб намоз ўқиди ва таҳорат олмади. Унинг дуосида: «Аллаҳумма-жъал фи қалби нура, ва фи басари нура, ва фи самъи нура, ва ан ямини нура, ва ан ясори нура, ва фавқи нура, ва таҳти нура, ва амами нура, ва халфи нура, ва аъзим ли нура (Аллаҳим, қалбимда нур, кўзимда нур, қулоғимда нур, ўнгимда нур, чапимда нур, устимда нур, остимда нур, олдимда нур, ортимда нур қил; ва менга нурни буюк (улуғ) қил).» (бор эди). Курайб: «Тобутда (Аббос авлодида сақланган) етти (сўз ҳам бор эди)» деди. Бас мен Аббос авлодидан бирини учратдим; у менга уларни айтди; бас у: ‹асабим (пайларим), гўштим, қоним, сочим ва терим›ни зикр қилди ва (яна) икки хислатни зикр қилди.