حَدَّثَنَا وَاصِلُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ رَقَدَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَيْقَظَ فَتَسَوَّكَ وَتَوَضَّأَ وَهُوَ يَقُولُ { إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لأُولِي الأَلْبَابِ} فَقَرَأَ هَؤُلاَءِ الآيَاتِ حَتَّى خَتَمَ السُّورَةَ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَأَطَالَ فِيهِمَا الْقِيَامَ وَالرُّكُوعَ وَالسُّجُودَ ثُمَّ انْصَرَفَ فَنَامَ حَتَّى نَفَخَ ثُمَّ فَعَلَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ سِتَّ رَكَعَاتٍ كُلَّ ذَلِكَ يَسْتَاكُ وَيَتَوَضَّأُ وَيَقْرَأُ هَؤُلاَءِ الآيَاتِ ثُمَّ أَوْتَرَ بِثَلاَثٍ فَأَذَّنَ الْمُؤَذِّنُ فَخَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ وَهُوَ يَقُولُ " اللَّهُمَّ اجْعَلْ فِي قَلْبِي نُورًا وَفِي لِسَانِي نُورًا وَاجْعَلْ فِي سَمْعِي نُورًا وَاجْعَلْ فِي بَصَرِي نُورًا وَاجْعَلْ مِنْ خَلْفِي نُورًا وَمِنْ أَمَامِي نُورًا وَاجْعَلْ مِنْ فَوْقِي نُورًا وَمِنْ تَحْتِي نُورًا . اللَّهُمَّ أَعْطِنِي نُورًا "
Абдуллаҳ ибн Аббос (ривоят қилди)ки: У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида ухлади; бас уйғонди, мисвок урди ва таҳорат олди — у: «Инна фи халқис-самавоти вал-арди вахтилофил-лайли ван-наҳари ла-оятин ли-улил-албаб (Албатта осмонлар ва ер яратилишида, кеча-кундузнинг алмашинишида ақл эгалари учун (кўплаб) оятлар бордир)» (оятини) ўқир эди; бас шу оятларни — сурани тугатгунга қадар — ўқиди; кейин туриб икки ракат ўқиди ва уларда қиём, рукуъ ва саждани узайтирди; кейин (намоздан) қайтди ва — то пишиллаб (хуррак) ургунга қадар — ухлади; кейин буни уч марта қилди — олти ракат — ҳар гал мисвок урар, таҳорат олар ва шу оятларни ўқир эди; кейин уч (ракат) билан витр қилди. Бас муаззин азон айтди; бас намозга чиқди ва у: «Аллаҳумма-жъал фи қалби нура, ва фи лисани нура, важъал фи самъи нура, важъал фи басари нура, важъал мин халфи нура, ва мин амами нура, важъал мин фавқи нура, ва мин таҳти нура. Аллаҳумма аътини нура (Аллаҳим, қалбимда нур, тилимда нур қил; қулоғимда нур қил; кўзимда нур қил; ортимда нур ва олдимда нур қил; устимда нур ва остимда нур қил. Аллаҳим, менга нур бер)» дер эди.