حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ الْحُلْوَانِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ حُبَابٍ، عَنْ كَامِلٍ أَبِي الْعَلاَءِ، نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَهَكَذَا رُوِيَ عَنْ عَلِيٍّ، . وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ يَرَوْنَ هَذَا جَائِزًا فِي الْمَكْتُوبَةِ وَالتَّطَوُّعِ . وَرَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ كَامِلٍ أَبِي الْعَلاَءِ مُرْسَلاً .
Бизга ал-Ҳасан ибн Али ал-Халоол ал-Ҳулвоний ривоят қилди, у деди: бизга Язид ибн Ҳорун, Зайд ибн Ҳубубдан, у Комил Абул-Алоадан шунга ўхшашини (ривоят қилди). Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ғарибдир. Шунингдек, Алидан ҳам шундай ривоят қилинган. Шофеий, Аҳмад ва Ишоқ шу (сўз)ни айтадилар, улар буни фарз ва нафл (намозда) жоиз деб биладилар. Баъзилари бу ҳадисни Комил Абул-Алоадан мурсал қилиб ривоят қилишган.