حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ طَاوُسًا، يَقُولُ قُلْنَا لاِبْنِ عَبَّاسٍ فِي الإِقْعَاءِ عَلَى الْقَدَمَيْنِ قَالَ هِيَ السُّنَّةُ . فَقُلْنَا إِنَّا لَنَرَاهُ جَفَاءً بِالرَّجُلِ قَالَ بَلْ هِيَ سُنَّةُ نَبِيِّكُمْ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ ذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى هَذَا الْحَدِيثِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لاَ يَرَوْنَ بِالإِقْعَاءِ بَأْسًا وَهُوَ قَوْلُ بَعْضِ أَهْلِ مَكَّةَ مِنْ أَهْلِ الْفِقْهِ وَالْعِلْمِ . قَالَ وَأَكْثَرُ أَهْلِ الْعِلْمِ يَكْرَهُونَ الإِقْعَاءَ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ .
Бизга Яҳё ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Абдураззоқ, у деди: бизга ибн Журайж хабар берди, у деди: менга Абуз-Зубайр хабар бердики, у Товуснинг шундай деганини эшитди: Биз ибн Аббосга оёқ панжалари устида итоёқлаб ўтириш (иқъо) ҳақида сўрадик. У: «У суннатдир,» деди. Биз: «Биз уни киши учун (оёққа) қийинчилик деб биламиз,» дедик. У: «Аксинча, у Набийингиз (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг суннатидир,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан баъзи илм аҳли шу ҳадисга амал қилиб, иқъода зарар йўқ деб биладилар, бу фиқҳ ва илм аҳлидан бўлган баъзи Макка аҳлининг сўзидир. (Термизий) деди: Кўпчилик илм аҳли эса икки сажда орасида иқъони макруҳ санайдилар.