حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ فَقِيلَ إِنَّهَا قَدْ حَاضَتْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَعَلَّهَا حَابِسَتُنَا " . فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا قَدْ أَفَاضَتْ . فَقَالَ " فَلاَ إِذًا " .
Бизга Қаънавий Моликдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Сафийя бинт Ҳуяйни эслатдилар. Шунда: «У ҳайз кўрди», дейилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Балки у бизни ушлаб қолувчидир», дедилар. Улар: «Ё Расулуллаҳ, у аллақачон ифоза қилган (тавофи-ифозани адо этган)», дедилар. Шунда: «Ундай бўлса, йўқ (ушлаб қолмайди)», дедилар.