حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو جَمْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ جُوَيْرِيَةَ بْنَ قُدَامَةَ التَّمِيمِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قُلْنَا أَوْصِنَا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ. قَالَ أُوصِيكُمْ بِذِمَّةِ اللَّهِ، فَإِنَّهُ ذِمَّةُ نَبِيِّكُمْ، وَرِزْقُ عِيَالِكُمْ.
Одам ибн Абу Иёс бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Жамра бизга айтди, у деди: Жувайрия ибн Қудома Тамимийни эшитдим, у деди: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳуни эшитдим — биз: «Бизга васият қил, эй амирул-мўминин», дедик. У: «Мен сизларга Аллаҳнинг зиммаси (аҳди) ҳақида васият қиламан, чунки у Набийингизнинг зиммаси (аҳди) ва аҳли-оилангизнинг ризқидир», деди.