حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُثَنَّى، عَنْ ثُمَامَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَانَ إِذَا قَحَطُوا اسْتَسْقَى بِالْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنَّا كُنَّا نَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِنَبِيِّنَا صلى الله عليه وسلم فَتَسْقِينَا، وَإِنَّا نَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِعَمِّ نَبِيِّنَا فَاسْقِنَا. قَالَ فَيُسْقَوْنَ.
Ҳасан ибн Муҳаммад бизга айтди, Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий бизга айтди, отам Абдуллаҳ ибнул-Мусанна менга айтди, Сумома ибн Абдуллаҳ ибн Анасдан, Анас розияллаҳу анҳудан: Умар ибнул-Хаттоб қурғоқчилик бўлганида, Аббос ибн Абдулмуталлиб (воситаси) билан ёмғир сўрар ва: «Эй Аллаҳ, биз Сенга Набиймиз соллаллаҳу алайҳи васаллам билан тавассул (восита) қилар эдик, Сен бизга (ёмғир) берар эдинг; энди биз Сенга Набиймизнинг амакиси билан тавассул қиламиз, бизга (ёмғир) бер», дер эди. (Анас) деди: Шунда уларга (ёмғир) берилар эди.