حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الْحَفَرِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ طُلَيْقِ بْنِ قَيْسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدْعُو يَقُولُ " رَبِّ أَعِنِّي وَلاَ تُعِنْ عَلَىَّ وَانْصُرْنِي وَلاَ تَنْصُرْ عَلَىَّ وَامْكُرْ لِي وَلاَ تَمْكُرْ عَلَىَّ وَاهْدِنِي وَيَسِّرِ الْهُدَى لِي وَانْصُرْنِي عَلَى مَنْ بَغَى عَلَىَّ رَبِّ اجْعَلْنِي لَكَ شَكَّارًا لَكَ ذَكَّارًا لَكَ رَهَّابًا لَكَ مِطْوَاعًا لَكَ مُخْبِتًا إِلَيْكَ أَوَّاهًا مُنِيبًا رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِي وَاغْسِلْ حَوْبَتِي وَأَجِبْ دَعْوَتِي وَثَبِّتْ حُجَّتِي وَسَدِّدْ لِسَانِي وَاهْدِ قَلْبِي وَاسْلُلْ سَخِيمَةَ صَدْرِي " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, (у деди:) бизга Абу Довуд ал-Ҳафарий, Суфён ас-Савридан, у Амр ибн Муррадан, у Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорисдан, у Тулайқ ибн Қайсдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай дуо қилар эдилар: «Раббим, менга ёрдам бер, менга қарши (бошқага) ёрдам берма; мени ғолиб қил, менга қарши (бошқани) ғолиб қилма; мен учун тадбир қил, менга қарши тадбир қилма; мени ҳидоят қил ва ҳидоятни менга осон қил; менга зулм қилганга қарши мени ғолиб қил. Раббим, мени Ўзингга кўп шукр қилувчи, Ўзингни кўп зикр қилувчи, Ўзингдан кўп қўрқувчи, Ўзингга кўп итоат қилувчи, Ўзингга кўп бўйин эгувчи, Ўзингга кўп оҳ чекиб қайтувчи қил. Раббим, тавбамни қабул қил, гуноҳимни ювиб ташла, дуомни ижобат қил, ҳужжатимни мустаҳкам қил, тилимни тўғрилаб қўй, қалбимни ҳидоят қил ва кўкрагимдаги кекни чиқариб ташла,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Маҳмуд ибн Ғайлон деди: бизга Муҳаммад ибн Бишр ал-Абдий ҳам Суфён ас-Савридан, шу иснод билан шунга ўхшаш ривоят қилди.