حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ طُلَيْقِ بْنِ قَيْسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدْعُو " رَبِّ أَعِنِّي وَلاَ تُعِنْ عَلَىَّ وَانْصُرْنِي وَلاَ تَنْصُرْ عَلَىَّ وَامْكُرْ لِي وَلاَ تَمْكُرْ عَلَىَّ وَاهْدِنِي وَيَسِّرْ هُدَاىَ إِلَىَّ وَانْصُرْنِي عَلَى مَنْ بَغَى عَلَىَّ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي لَكَ شَاكِرًا لَكَ ذَاكِرًا لَكَ رَاهِبًا لَكَ مِطْوَاعًا إِلَيْكَ مُخْبِتًا أَوْ مُنِيبًا رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِي وَاغْسِلْ حَوْبَتِي وَأَجِبْ دَعْوَتِي وَثَبِّتْ حُجَّتِي وَاهْدِ قَلْبِي وَسَدِّدْ لِسَانِي وَاسْلُلْ سَخِيمَةَ قَلْبِي " .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён Амр ибн Муррадан, у Абдуллаҳ ибн Ҳорисдан, у Тулайқ ибн Қайсдан, у Ибн Аббосдан хабар берди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай дуо қилардилар: «Робби аъинни ва ло туъин алайя, вансурни ва ло тансур алайя, вамкур ли ва ло тамкур алайя, ваҳдини ва яссир ҳудая илайя, вансурни ало ман бағо алайя. Аллаҳуммажъални лака шакиран, лака зокиран, лака роҳибан, лака митвўан, илайка мухбитан ав мунибан. Робби тақоббал тавбати, вағсил ҳавбати, ва ажиб даъвати, ва саббит ҳужжати, ваҳди қалби, ва саддид лисани, васлул сахиймата қалби (Роббим, менга ёрдам бер ва менга қарши ёрдам берма, мени ғолиб қил ва менга қарши ёрдам берма, мен учун тадбир қил ва менга қарши тадбир қилма, мени ҳидоят қил ва ҳидоятни менга осон қил, менга зулм қилган кишига қарши менга нусрат бер. Аллаҳим, мени Сенга шукр қилувчи, Сени зикр қилувчи, Сендан қўрқувчи, Сенга итоатли, Сенга бўйсунувчи ёки қайтувчи қил. Роббим, тавбамни қабул қил, гуноҳимни ювгил, дуомни ижобат қил, ҳужжатимни мустаҳкамла, қалбимни ҳидоят қил, тилимни тўғрила ва қалбимдаги кек-адоватни чиқариб ташла)».