حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ أَبِي مَرْيَمَ، عَنْ أَبِي الْحَوْرَاءِ السَّعْدِيِّ، قَالَ قَالَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ رضى الله عَنْهُمَا عَلَّمَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَلِمَاتٍ أَقُولُهُنَّ فِي الْوِتْرِ " اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ وَعَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَتَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَبَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَقِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ فَإِنَّكَ تَقْضِي وَلاَ يُقْضَى عَلَيْكَ وَإِنَّهُ لاَ يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ تَبَارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ أَبِي الْحَوْرَاءِ السَّعْدِيِّ وَاسْمُهُ رَبِيعَةُ بْنُ شَيْبَانَ . وَلاَ نَعْرِفُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْقُنُوتِ فِي الْوِتْرِ شَيْئًا أَحْسَنَ مِنْ هَذَا . وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الْقُنُوتِ فِي الْوِتْرِ فَرَأَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ الْقُنُوتَ فِي الْوِتْرِ فِي السَّنَةِ كُلِّهَا وَاخْتَارَ الْقُنُوتَ قَبْلَ الرُّكُوعِ . وَهُوَ قَوْلُ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَإِسْحَاقُ وَأَهْلُ الْكُوفَةِ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ أَنَّهُ كَانَ لاَ يَقْنُتُ إِلاَّ فِي النِّصْفِ الآخِرِ مِنْ رَمَضَانَ وَكَانَ يَقْنُتُ بَعْدَ الرُّكُوعِ . وَقَدْ ذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى هَذَا وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, у Абу Ишоқдан, у Бурайд ибн Абу Марямдан, у Абул-Ҳаврў ас-Саъдийдан (ривоят қилдики), у деди: Ал-Ҳасан ибн Али (розияллаҳу анҳумо) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга Витрда айтадиган сўзларимни ўргатдилар: «Аллаҳуммаҳдиний фийман ҳадайта, ва офиний фийман офайта, ва тавалланий фийман таваллайта, ва борик лий фиймо аътайта, ва қиний шарра мо қазойта, фа иннака тақзий ва ло юқзо алайка, ва иннаҳу ло язиллу ман волайта, табаракта Роббано ва таъолайта» — (яъни:) «Эй Аллаҳ, мени ҳидоят қилганларинг қаторида ҳидоят қилгин, мени офият берганларинг қаторида офият бергин, мени дўст тутганларинг қаторида дўст тутгин, менга ато қилганингда барака бергин, мени Сен ҳукм қилган нарсанинг ёмонлигидан сақлагин. Зеро, Сен ҳукм қиласан, Сенга (қарши) ҳукм қилинмайди. Албатта, Сен дўст тутган зот хор бўлмайди. Эй Роббимиз, Сен муборак ва олийсан.» У (Термизий) деди: бу бобда Алидан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир, уни фақат шу йўл билан — Абул-Ҳаврў ас-Саъдийнинг ҳадисидан биламиз, унинг исми Робиа ибн Шайбондир. Витрдаги қунут ҳақида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бундан кўра яхшироқ (ривоят)ни билмаймиз. Илм аҳли Витрдаги қунут ҳақида ихтилоф қилганлар: Абдуллаҳ ибн Масъуд йил давомида Витрда қунут қилишни (тўғри) кўрган ва рукуъдан олдин қунут қилишни ихтиёр қилган. Бу баъзи илм аҳлининг сўзидир, Суфён ас-Саврий, Ибн ал-Муборак, Ишоқ ва Куфа аҳли ҳам шуни айтадилар. Али ибн Абу Толибдан ривоят қилинишича, у фақат Рамазоннинг охирги ярмида қунут қилар ва рукуъдан кейин қунут қилар эди. Баъзи илм аҳли мана шунга бордилар, Шофеий ва Аҳмад ҳам шуни айтадилар.