حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، ح وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالاَ جَمِيعًا حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، وَهَذَا حَدِيثُ بَهْزٍ قَالَ لَمَّا انْقَضَتْ عِدَّةُ زَيْنَبَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِزَيْدٍ " فَاذْكُرْهَا عَلَىَّ " . قَالَ فَانْطَلَقَ زَيْدٌ حَتَّى أَتَاهَا وَهْىَ تُخَمِّرُ عَجِينَهَا قَالَ فَلَمَّا رَأَيْتُهَا عَظُمَتْ فِي صَدْرِي حَتَّى مَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَنْظُرَ إِلَيْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرَهَا فَوَلَّيْتُهَا ظَهْرِي وَنَكَصْتُ عَلَى عَقِبِي فَقُلْتُ يَا زَيْنَبُ أَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُكِ . قَالَتْ مَا أَنَا بِصَانِعَةٍ شَيْئًا حَتَّى أُوَامِرَ رَبِّي . فَقَامَتْ إِلَى مَسْجِدِهَا وَنَزَلَ الْقُرْآنُ وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ عَلَيْهَا بِغَيْرِ إِذْنٍ قَالَ فَقَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَطْعَمَنَا الْخُبْزَ وَاللَّحْمَ حِينَ امْتَدَّ النَّهَارُ فَخَرَجَ النَّاسُ وَبَقِيَ رِجَالٌ يَتَحَدَّثُونَ فِي الْبَيْتِ بَعْدَ الطَّعَامِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاتَّبَعْتُهُ فَجَعَلَ يَتَتَبَّعُ حُجَرَ نِسَائِهِ يُسَلِّمُ عَلَيْهِنَّ وَيَقُلْنَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ وَجَدْتَ أَهْلَكَ قَالَ فَمَا أَدْرِي أَنَا أَخْبَرْتُهُ أَنَّ الْقَوْمَ خَرَجُوا أَوْ أَخْبَرَنِي - قَالَ - فَانْطَلَقَ حَتَّى دَخَلَ الْبَيْتَ فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ مَعَهُ فَأَلْقَى السِّتْرَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ وَنَزَلَ الْحِجَابُ قَالَ وَوُعِظَ الْقَوْمُ بِمَا وُعِظُوا بِهِ . زَادَ ابْنُ رَافِعٍ فِي حَدِيثِهِ { لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ} إِلَى قَوْلِهِ { وَاللَّهُ لاَ يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ}
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Маймун ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди; (ҳ) ва менга Муҳаммад ибн Рофиъ ривоят қилди, бизга Абу ан-Назр Ҳошим ибн ал-Қосим ривоят қилди — иккаласи: бизга Сулаймон ибн ал-Муғира Собитдан, у Анасдан ривоят қилди, дедилар; бу — Баҳзнинг ҳадиси; у деди: Зайнабнинг иддаси тугаганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайдга: «Уни менга (совчилик билан) зикр қил (сўра)» деди. (Анас) деди: Зайд кетди, ҳатто унга келди — у хамирини хамиртуруш билан ачитаётган эди. (Зайд) деди: Мен уни кўрганимда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни зикр қилгани (сабабли) у менинг кўксимда (қалбимда) шунчалик улуғайди-ки, мен унга қарашга қодир бўлмадим. Шунда мен унга орқамни ўгирдим ва товонларимда орқага тисарилдим, сўнг: «Эй Зайнаб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сени (совчилик билан) зикр қилиб (одам) юборди» дедим. У: «Мен Роббимга маслаҳат солмагунча ҳеч нарса қилмайман» деди. Сўнг у ўз намозгоҳига турди (намоз ўқиди), Қуръан нозил бўлди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келиб, унга изнсиз кирди. (Анас) деди: У деди: Мен ўзимизни (эслайман): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни кун кўтарилганда нон ва гўшт билан овқатлантирди, одамлар чиқди, аммо баъзи эркаклар таомдан кейин уйда суҳбатлашиб қолдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқди, мен эргашдим; у аёллари ҳужраларини айланиб, уларга салом бера бошлади, улар: «Ё Расулуллаҳ, аҳлингизни қандай топдингиз?» дердилар. (Анас) деди: Мен қавм чиқди деб уни (хабар) билдирдими ёки у мени билдирдими — билмайман. (Анас) деди: У кетди, ҳатто уйга кирди; мен ҳам у билан кирмоқчи бўлдим, аммо у мен билан ўртасига пардани ташлади ва ҳижоб (ояти) нозил бўлди. (Анас) деди: Қавм ўзлари ваъз қилинган (оят) билан ваъз қилинди. Ибн Рофиъ ўз ҳадисида (шуни) қўшди: ‹Набийнинг уйларига — таомга, унинг пишишини кутмаган ҳолда — сизларга изн берилмаса, кирманглар...› то ‹Аллаҳ ҳақ (ни айтиш)дан уялмайди› деган сўзигача.