قَالَ أَنَسٌ وَشَهِدْتُ وَلِيمَةَ زَيْنَبَ فَأَشْبَعَ النَّاسَ خُبْزًا وَلَحْمًا وَكَانَ يَبْعَثُنِي فَأَدْعُو النَّاسَ فَلَمَّا فَرَغَ قَامَ وَتَبِعْتُهُ فَتَخَلَّفَ رَجُلاَنِ اسْتَأْنَسَ بِهِمَا الْحَدِيثُ لَمْ يَخْرُجَا فَجَعَلَ يَمُرُّ عَلَى نِسَائِهِ فَيُسَلِّمُ عَلَى كُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ " سَلاَمٌ عَلَيْكُمْ كَيْفَ أَنْتُمْ يَا أَهْلَ الْبَيْتِ " . فَيَقُولُونَ بِخَيْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ وَجَدْتَ أَهْلَكَ فَيَقُولُ " بِخَيْرٍ " . فَلَمَّا فَرَغَ رَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ فَلَمَّا بَلَغَ الْبَابَ إِذَا هُوَ بِالرَّجُلَيْنِ قَدِ اسْتَأْنَسَ بِهِمَا الْحَدِيثُ فَلَمَّا رَأَيَاهُ قَدْ رَجَعَ قَامَا فَخَرَجَا فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَنَا أَخْبَرْتُهُ أَمْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ الْوَحْىُ بِأَنَّهُمَا قَدْ خَرَجَا فَرَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ فَلَمَّا وَضَعَ رِجْلَهُ فِي أُسْكُفَّةِ الْبَابِ أَرْخَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى هَذِهِ الآيَةَ { لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ} الآيَةَ .
Анас деди: Мен Зайнабнинг валимасида ҳозир бўлдим; у одамларни нон ва гўшт билан тўйдирди. У мени (одамларни) чақиришга юборарди. У (таомдан) бўшаганда, турди, мен эргашдим; икки киши суҳбатга берилиб қолиб, чиқмадилар. У (Набий) аёллари ҳузурига ўтиб, уларнинг ҳар бирига: «Ассалому алайкум, қалайсизлар, эй аҳли байт?» деб салом бера бошлади. Улар: «Яхши, ё Расулуллаҳ; аҳлингизни (янги келинни) қандай топдингиз?» дедилар. У: «Яхши» дерди. У (айланиб) бўшаганда қайтди, мен ҳам у билан қайтдим. У эшикка етганда, қараса, ҳалиги икки киши ҳали ҳам суҳбатга берилиб ўтирган эдилар. Улар у қайтганини кўрганларида, туриб чиқдилар. Аллаҳга қасамки, мен уни (хабар) билдирдими ёки унга улар чиқди деб ваҳий нозил бўлдими — билмайман. У қайтди, мен ҳам у билан қайтдим. У оёғини эшик бўсағасига қўйганида, мен билан ўртасига пардани туширди ва Аллаҳ таоло мана шу оятни нозил қилди: ‹Набийнинг уйларига — сизларга изн берилмаса — кирманглар...› (оят).