وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ ثَابِثٍ، عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنِي بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمِ بْنِ حَيَّانَ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، بْنُ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، قَالَ صَارَتْ صَفِيَّةُ لِدَحْيَةَ فِي مَقْسَمِهِ وَجَعَلُوا يَمْدَحُونَهَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَيَقُولُونَ مَا رَأَيْنَا فِي السَّبْىِ مِثْلَهَا - قَالَ - فَبَعَثَ إِلَى دِحْيَةَ فَأَعْطَاهُ بِهَا مَا أَرَادَ ثُمَّ دَفَعَهَا إِلَى أُمِّي فَقَالَ " أَصْلِحِيهَا " . قَالَ ثُمَّ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَيْبَرَ حَتَّى إِذَا جَعَلَهَا فِي ظَهْرِهِ نَزَلَ ثُمَّ ضَرَبَ عَلَيْهَا الْقُبَّةَ فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كَانَ عِنْدَهُ فَضْلُ زَادٍ فَلْيَأْتِنَا بِهِ " . قَالَ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِفَضْلِ التَّمْرِ وَفَضْلِ السَّوِيقِ حَتَّى جَعَلُوا مِنْ ذَلِكَ سَوَادًا حَيْسًا فَجَعَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ ذَلِكَ الْحَيْسِ وَيَشْرَبُونَ مِنْ حِيَاضٍ إِلَى جَنْبِهِمْ مِنْ مَاءِ السَّمَاءِ - قَالَ - فَقَالَ أَنَسٌ فَكَانَتْ تِلْكَ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهَا - قَالَ - فَانْطَلَقْنَا حَتَّى إِذَا رَأَيْنَا جُدُرَ الْمَدِينَةِ هَشِشْنَا إِلَيْهَا فَرَفَعْنَا مَطِيَّنَا وَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَطِيَّتَهُ - قَالَ - وَصَفِيَّةُ خَلْفَهُ قَدْ أَرْدَفَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَعَثَرَتْ مَطِيَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصُرِعَ وَصُرِعَتْ قَالَ فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ يَنْظُرُ إِلَيْهِ وَلاَ إِلَيْهَا حَتَّى قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَتَرَهَا - قَالَ - فَأَتَيْنَاهُ فَقَالَ " لَمْ نُضَرَّ " . قَالَ فَدَخَلْنَا الْمَدِينَةَ فَخَرَجَ جَوَارِي نِسَائِهِ يَتَرَاءَيْنَهَا وَيَشْمَتْنَ بِصَرْعَتِهَا .
Ва бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Шабоба ривоят қилди, бизга Сулаймон Собитдан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва менга буни Абдуллаҳ ибн Ҳошим ибн Ҳайён — лафз уники — ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн ал-Муғира Собитдан ривоят қилди, бизга Анас ривоят қилди, у деди: Сафийя (ўлжа) тақсимида Диҳяга тушди, одамлар уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида мақтай бошладилар ва: «Биз асирлар ичида унга ўхшашни кўрмадик» дердилар. (Анас) деди: У Диҳяга (одам) юборди ва унга у (Сафийя) эвазига хоҳлаганини берди, сўнг уни онамга топшириб: «Уни тайёрла (беза)» деди. (Анас) деди: Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбардан чиқди, уни (Сафийяни) ўз (сафар) орқасига олганида тушди, сўнг унга чодир тикди. Тонг отганда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кимда ортиқча озуқа бўлса, уни бизга келтирсин» деди. (Анас) деди: Киши ортиқча хурмо ва ортиқча савиқ (қовурилган ун) келтира бошлади, ҳатто улар ундан бир тўда хайс қилдилар; улар ўша хайсдан еб, ёнларидаги осмон (ёмғир) суви ҳовузларидан ича бошладилар. (Анас) деди: Анас: «Ўша Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг унга (Сафийяга) валимаси бўлди» деди. (Анас) деди: Биз йўлга чиқдик, ҳатто Мадинанинг деворларини кўрганимизда унга талпиндик, уловларимизни тезлатдик, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам уловини тезлатди. (Анас) деди: Сафийя унинг орқасида эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни орқасига миндирган эди. (Анас) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг улови қоқилди, у (ерга) йиқилди, у (Сафийя) ҳам йиқилди. (Анас) деди: Одамлардан ҳеч ким — токи Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, уни тўсгунча — унга ҳам, унга (Сафийяга) ҳам қарамади. (Анас) деди: Биз унга келдик, у: «(Ҳеч) зарар кўрмадик» деди. (Анас) деди: Биз Мадинага кирдик, унинг (Набийнинг) аёлларининг чўрилари чиқиб, уни (Сафийяни) томоша қила бошладилар ва унинг йиқилишидан шодландилар.