حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ - عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزَا خَيْبَرَ قَالَ فَصَلَّيْنَا عِنْدَهَا صَلاَةَ الْغَدَاةِ بِغَلَسٍ فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَكِبَ أَبُو طَلْحَةَ وَأَنَا رَدِيفُ أَبِي طَلْحَةَ فَأَجْرَى نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي زُقَاقِ خَيْبَرَ وَإِنَّ رُكْبَتِي لَتَمَسُّ فَخِذَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَانْحَسَرَ الإِزَارُ عَنْ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنِّي لأَرَى بَيَاضَ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا دَخَلَ الْقَرْيَةَ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ " . قَالَهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ قَالَ وَقَدْ خَرَجَ الْقَوْمُ إِلَى أَعْمَالِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ وَاللَّهِ . قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ وَقَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ . قَالَ وَأَصَبْنَاهَا عَنْوَةً وَجُمِعَ السَّبْىُ فَجَاءَهُ دِحْيَةُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِنِي جَارِيَةً مِنَ السَّبْىِ . فَقَالَ " اذْهَبْ فَخُذْ جَارِيَةً " . فَأَخَذَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ فَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَعْطَيْتَ دِحْيَةَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ سَيِّدِ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرِ مَا تَصْلُحُ إِلاَّ لَكَ . قَالَ " ادْعُوهُ بِهَا " . قَالَ فَجَاءَ بِهَا فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خُذْ جَارِيَةً مِنَ السَّبْىِ غَيْرَهَا " . قَالَ وَأَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا . فَقَالَ لَهُ ثَابِتٌ يَا أَبَا حَمْزَةَ مَا أَصْدَقَهَا قَالَ نَفْسَهَا أَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا حَتَّى إِذَا كَانَ بِالطَّرِيقِ جَهَّزَتْهَا لَهُ أُمُّ سُلَيْمٍ فَأَهْدَتْهَا لَهُ مِنَ اللَّيْلِ فَأَصْبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَرُوسًا فَقَالَ " مَنْ كَانَ عِنْدَهُ شَىْءٌ فَلْيَجِئْ بِهِ " قَالَ وَبَسَطَ نِطَعًا قَالَ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالأَقِطِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالتَّمْرِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالسَّمْنِ فَحَاسُوا حَيْسًا . فَكَانَتْ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Исмоил — яъни ибн Улайя — Абдулазиздан, у Анасдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарга ғазот қилди. (Анас) деди: Биз унинг ёнида бомдод намозини ғалас (тонг қоронғиси)да ўқидик. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (отга) минди, Абу Талҳа ҳам минди, мен Абу Талҳанинг орқасига минган эдим. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарнинг кўчасида (отини) елдирди; менинг тиззам Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сонига тегиб турарди, изор (белбоҒ) Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сонидан сирғалиб тушди, мен Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сонининг оқлигини кўриб турардим. У қишлоққа кирганда: «Аллаҳу акбар! Хайбар вайрон бўлди! Албатта биз бир қавмнинг майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмон бўлади!» деди. Буни уч марта айтди. (Анас) деди: Қавм ўз ишларига чиқиб бўлган эди, улар: «Муҳаммад, Аллаҳга қасамки!» дедилар. Абдулазиз деди: Шерикларимиздан баъзилари: «Муҳаммад ва лашкар (ал-хамис)!» деди, деди. (Анас) деди: Биз уни куч билан (урушиб) олдик ва асирлар тўпланди. Шунда Диҳя келиб: «Ё Расулуллаҳ, менга асирлардан бир чўри бер» деди. У: «Бор, бир чўри ол» деди. У Сафийя бинт Ҳуяййни олди. Шунда бир киши Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: «Ё Набияллаҳ, сен Диҳяга Сафийя бинт Ҳуяййни — Қурайза ва Назир (қабилалари) саййидасини — бердинг; у фақат сенга лойиқдир» деди. У: «Уни (Сафийяни) олиб (Диҳяни) чақиринглар» деди. (Анас) деди: У уни келтирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга қараганда: «Асирлардан ундан бошқа чўри ол» деди. (Анас) деди: У уни озод қилди ва унга уйланди. Собит унга: «Эй Абу Ҳамза, унга нима маҳр берди?» деди. У: «Ўзини — уни озод қилди ва унга уйланди». Ҳатто йўлда бўлганда, Умму Сулайм уни у учун тайёрлади ва кечаси уни унга (куёвга) олиб келди; Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эрталаб куёв бўлди. У: «Кимда бирор нарса бўлса, уни келтирсин» деди. (Анас) деди: У бир чарм сўфра (нитаъ) ёзди. (Анас) деди: Киши қурут (ақит) келтира бошлади, киши хурмо келтира бошлади, киши сариёғ (самн) келтира бошлади, улар хайс (хурмо-қурут-ёғ аралашмаси) қилдилар. Бу Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг валимаси (тўй оши) бўлди.
وَحَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ الزَّهْرَانِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ ثَابِتٍ، وَعَبْدِ، الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنَاهُ قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ ثَابِتٍ، وَشُعَيْبِ، بْنِ حَبْحَابٍ عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، وَعَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْغُبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ شُعَيْبِ بْنِ الْحَبْحَابِ، عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، وَعُمَرُ بْنُ سَعْدٍ، وَعَبْدُ الرَّزَّاقِ، جَمِيعًا عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ شُعَيْبِ بْنِ الْحَبْحَابِ، عَنْ أَنَسٍ، كُلُّهُمْ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ أَعْتَقَ صَفِيَّةَ وَجَعَلَ عِتْقَهَا صَدَاقَهَا . وَفِي حَدِيثِ مُعَاذٍ عَنْ أَبِيهِ تَزَوَّجَ صَفِيَّةَ وَأَصْدَقَهَا عِتْقَهَا
Ва менга Абур-Робиъ аз-Заҳроний ривоят қилди, бизга Ҳаммод — яъни ибн Зайд — Собитдан ва Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва бизга буни Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Ҳаммод — яъни ибн Зайд — Собитдан ва Шуайб ибн Ҳабҳобдан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абу Авона Қатодадан ва Абдулазиздан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва бизга Муҳаммад ибн Убайд ал-Ғубарий ривоят қилди, бизга Абу Авона Абу Усмондан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Муоз ибн Ҳишом ривоят қилди, менга отам Шуайб ибн ал-Ҳабҳобдан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва менга Муҳаммад ибн Рофиъ ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Одам, Умар ибн Саъд ва Абдурраззоқ ҳаммаси Суфёндан, у Юнус ибн Убайддан, у Шуайб ибн ал-Ҳабҳобдан, у Анасдан ривоят қилди — ҳаммаси Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у Сафийяни озод қилди ва унинг озод қилинишини унинг маҳри қилди. Муоз отасидан (қилган) ҳадисида: «Сафийяга уйланди ва унга озод қилинишини маҳр қилди» (дейилган).
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ مُطَرِّفٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الَّذِي يُعْتِقُ جَارِيَتَهُ ثُمَّ يَتَزَوَّجُهَا " لَهُ أَجْرَانِ " .
Ва бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Холид ибн Абдуллаҳ Мутаррифдан, у Омирдан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусодан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз чўрисини озод қилиб, сўнг унга уйланган киши ҳақида: «Унга икки ажр (савоб) бор» деди.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كُنْتُ رِدْفَ أَبِي طَلْحَةَ يَوْمَ خَيْبَرَ وَقَدَمِي تَمَسُّ قَدَمَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَأَتَيْنَاهُمْ حِينَ بَزَغَتِ الشَّمْسُ وَقَدْ أَخْرَجُوا مَوَاشِيَهُمَ وَخَرَجُوا بِفُئُوسِهِمْ وَمَكَاتِلِهِمْ وَمُرُورِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ - قَالَ - وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ " . قَالَ وَهَزَمَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَوَقَعَتْ فِي سَهْمِ دَحْيَةَ جَارِيَةٌ جَمِيلَةٌ فَاشْتَرَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَبْعَةِ أَرْؤُسٍ ثُمَّ دَفَعَهَا إِلَى أُمِّ سُلَيْمٍ تُصَنِّعُهَا لَهُ وَتُهَيِّئُهَا - قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَالَ - وَتَعْتَدُّ فِي بَيْتِهَا وَهِيَ صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ - قَالَ - وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلِيمَتَهَا التَّمْرَ وَالأَقِطَ وَالسَّمْنَ فُحِصَتِ الأَرْضُ أَفَاحِيصَ وَجِيءَ بِالأَنْطَاعِ فَوُضِعَتْ فِيهَا وَجِيءَ بِالأَقِطِ وَالسَّمْنِ فَشَبِعَ النَّاسُ - قَالَ - وَقَالَ النَّاسُ لاَ نَدْرِي أَتَزَوَّجَهَا أَمِ اتَّخَذَهَا أُمَّ وَلَدٍ . قَالُوا إِنْ حَجَبَهَا فَهْىَ امْرَأَتُهُ وَإِنْ لَمْ يَحْجُبْهَا فَهْىَ أُمُّ وَلَدٍ فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَرْكَبَ حَجَبَهَا فَقَعَدَتْ عَلَى عَجُزِ الْبَعِيرِ فَعَرَفُوا أَنَّهُ قَدْ تَزَوَّجَهَا . فَلَمَّا دَنَوْا مِنَ الْمَدِينَةِ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَدَفَعْنَا - قَالَ - فَعَثَرَتِ النَّاقَةُ الْعَضْبَاءُ وَنَدَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَدَرَتْ فَقَامَ فَسَتَرَهَا وَقَدْ أَشْرَفَتِ النِّسَاءُ فَقُلْنَ أَبْعَدَ اللَّهُ الْيَهُودِيَّةَ . قَالَ قُلْتُ يَا أَبَا حَمْزَةَ أَوَقَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ إِي وَاللَّهِ لَقَدْ وَقَعَ
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Аффон ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, бизга Собит Анасдан ривоят қилди, у деди: Мен Хайбар куни Абу Талҳанинг орқасига минган эдим, оёғим Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг оёғига тегиб турарди. (Анас) деди: Биз уларнинг олдига қуёш чиққанда келдик, улар чорваларини чиқарган ва болталари, саватлари ва белкураклари билан (ишга) чиқган эдилар; улар: «Муҳаммад ва лашкар!» дедилар. (Анас) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Хайбар вайрон бўлди! Албатта биз бир қавмнинг майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмон бўлади!» деди. (Анас) деди: Аллаҳ азза ва жалла уларни мағлуб қилди; Диҳянинг улушига бир гўзал чўри тушди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни етти бош (қул) эвазига сотиб олди, сўнг уни Умму Сулаймга — уни тайёрлаб, безаб бериши учун — топширди. (Анас) деди: Мен уни: «...ва уй(ида) иддасини ўтказиши учун» деди деб ўйлайман — у Сафийя бинт Ҳуяйй эди. (Анас) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг валимасини хурмо, қурут ва ёғ қилди. Ер ўралар (кичик чуқурлар) қилиб қазилди, чарм сўфралар келтириб унга қўйилди, қурут ва ёғ келтирилди, одамлар тўйдилар. (Анас) деди: Одамлар: «У унга уйландими ёки умму валад (чўри) қилдими, билмаймиз» дедилар. Улар: «Агар уни (пурдага) тўсса, у унинг хотини; тўсмаса, у умму валад (чўри)дир» дедилар. У (Набий) (отга) минмоқчи бўлганда, уни тўсди (пурдалади), у туянинг орқа қисмига ўтирди, шунда улар у (Набий) унга уйланганини билдилар. Мадинага яқинлашганларида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (отини) елдирди, биз ҳам елдирдик. (Анас) деди: Азбо (туя) қоқилди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ерга) отилди, у (Сафийя) ҳам отилди. У туриб, уни тўсди (пурдалади). Аёллар қараб турган эдилар, улар: «Аллаҳ яҳудий аёлни (раҳматидан) узоқлаштирсин!» дедилар. (Анас) деди: Мен: «Эй Абу Ҳамза, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ерга) йиқилдими?» дедим. У: «Ҳа, Аллаҳга қасамки, албатта йиқилди» деди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ ثَابِثٍ، عَنْ أَنَسٍ، ح وَحَدَّثَنِي بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمِ بْنِ حَيَّانَ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، بْنُ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، قَالَ صَارَتْ صَفِيَّةُ لِدَحْيَةَ فِي مَقْسَمِهِ وَجَعَلُوا يَمْدَحُونَهَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَيَقُولُونَ مَا رَأَيْنَا فِي السَّبْىِ مِثْلَهَا - قَالَ - فَبَعَثَ إِلَى دِحْيَةَ فَأَعْطَاهُ بِهَا مَا أَرَادَ ثُمَّ دَفَعَهَا إِلَى أُمِّي فَقَالَ " أَصْلِحِيهَا " . قَالَ ثُمَّ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَيْبَرَ حَتَّى إِذَا جَعَلَهَا فِي ظَهْرِهِ نَزَلَ ثُمَّ ضَرَبَ عَلَيْهَا الْقُبَّةَ فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كَانَ عِنْدَهُ فَضْلُ زَادٍ فَلْيَأْتِنَا بِهِ " . قَالَ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِفَضْلِ التَّمْرِ وَفَضْلِ السَّوِيقِ حَتَّى جَعَلُوا مِنْ ذَلِكَ سَوَادًا حَيْسًا فَجَعَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ ذَلِكَ الْحَيْسِ وَيَشْرَبُونَ مِنْ حِيَاضٍ إِلَى جَنْبِهِمْ مِنْ مَاءِ السَّمَاءِ - قَالَ - فَقَالَ أَنَسٌ فَكَانَتْ تِلْكَ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهَا - قَالَ - فَانْطَلَقْنَا حَتَّى إِذَا رَأَيْنَا جُدُرَ الْمَدِينَةِ هَشِشْنَا إِلَيْهَا فَرَفَعْنَا مَطِيَّنَا وَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَطِيَّتَهُ - قَالَ - وَصَفِيَّةُ خَلْفَهُ قَدْ أَرْدَفَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَعَثَرَتْ مَطِيَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصُرِعَ وَصُرِعَتْ قَالَ فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ يَنْظُرُ إِلَيْهِ وَلاَ إِلَيْهَا حَتَّى قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَتَرَهَا - قَالَ - فَأَتَيْنَاهُ فَقَالَ " لَمْ نُضَرَّ " . قَالَ فَدَخَلْنَا الْمَدِينَةَ فَخَرَجَ جَوَارِي نِسَائِهِ يَتَرَاءَيْنَهَا وَيَشْمَتْنَ بِصَرْعَتِهَا .
Ва бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Шабоба ривоят қилди, бизга Сулаймон Собитдан, у Анасдан ривоят қилди; (ҳ) ва менга буни Абдуллаҳ ибн Ҳошим ибн Ҳайён — лафз уники — ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн ал-Муғира Собитдан ривоят қилди, бизга Анас ривоят қилди, у деди: Сафийя (ўлжа) тақсимида Диҳяга тушди, одамлар уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида мақтай бошладилар ва: «Биз асирлар ичида унга ўхшашни кўрмадик» дердилар. (Анас) деди: У Диҳяга (одам) юборди ва унга у (Сафийя) эвазига хоҳлаганини берди, сўнг уни онамга топшириб: «Уни тайёрла (беза)» деди. (Анас) деди: Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбардан чиқди, уни (Сафийяни) ўз (сафар) орқасига олганида тушди, сўнг унга чодир тикди. Тонг отганда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кимда ортиқча озуқа бўлса, уни бизга келтирсин» деди. (Анас) деди: Киши ортиқча хурмо ва ортиқча савиқ (қовурилган ун) келтира бошлади, ҳатто улар ундан бир тўда хайс қилдилар; улар ўша хайсдан еб, ёнларидаги осмон (ёмғир) суви ҳовузларидан ича бошладилар. (Анас) деди: Анас: «Ўша Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг унга (Сафийяга) валимаси бўлди» деди. (Анас) деди: Биз йўлга чиқдик, ҳатто Мадинанинг деворларини кўрганимизда унга талпиндик, уловларимизни тезлатдик, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам уловини тезлатди. (Анас) деди: Сафийя унинг орқасида эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни орқасига миндирган эди. (Анас) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг улови қоқилди, у (ерга) йиқилди, у (Сафийя) ҳам йиқилди. (Анас) деди: Одамлардан ҳеч ким — токи Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, уни тўсгунча — унга ҳам, унга (Сафийяга) ҳам қарамади. (Анас) деди: Биз унга келдик, у: «(Ҳеч) зарар кўрмадик» деди. (Анас) деди: Биз Мадинага кирдик, унинг (Набийнинг) аёлларининг чўрилари чиқиб, уни (Сафийяни) томоша қила бошладилар ва унинг йиқилишидан шодландилар.
قَالَ أَنَسٌ وَشَهِدْتُ وَلِيمَةَ زَيْنَبَ فَأَشْبَعَ النَّاسَ خُبْزًا وَلَحْمًا وَكَانَ يَبْعَثُنِي فَأَدْعُو النَّاسَ فَلَمَّا فَرَغَ قَامَ وَتَبِعْتُهُ فَتَخَلَّفَ رَجُلاَنِ اسْتَأْنَسَ بِهِمَا الْحَدِيثُ لَمْ يَخْرُجَا فَجَعَلَ يَمُرُّ عَلَى نِسَائِهِ فَيُسَلِّمُ عَلَى كُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ " سَلاَمٌ عَلَيْكُمْ كَيْفَ أَنْتُمْ يَا أَهْلَ الْبَيْتِ " . فَيَقُولُونَ بِخَيْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ وَجَدْتَ أَهْلَكَ فَيَقُولُ " بِخَيْرٍ " . فَلَمَّا فَرَغَ رَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ فَلَمَّا بَلَغَ الْبَابَ إِذَا هُوَ بِالرَّجُلَيْنِ قَدِ اسْتَأْنَسَ بِهِمَا الْحَدِيثُ فَلَمَّا رَأَيَاهُ قَدْ رَجَعَ قَامَا فَخَرَجَا فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَنَا أَخْبَرْتُهُ أَمْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ الْوَحْىُ بِأَنَّهُمَا قَدْ خَرَجَا فَرَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ فَلَمَّا وَضَعَ رِجْلَهُ فِي أُسْكُفَّةِ الْبَابِ أَرْخَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى هَذِهِ الآيَةَ { لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ} الآيَةَ .
Анас деди: Мен Зайнабнинг валимасида ҳозир бўлдим; у одамларни нон ва гўшт билан тўйдирди. У мени (одамларни) чақиришга юборарди. У (таомдан) бўшаганда, турди, мен эргашдим; икки киши суҳбатга берилиб қолиб, чиқмадилар. У (Набий) аёллари ҳузурига ўтиб, уларнинг ҳар бирига: «Ассалому алайкум, қалайсизлар, эй аҳли байт?» деб салом бера бошлади. Улар: «Яхши, ё Расулуллаҳ; аҳлингизни (янги келинни) қандай топдингиз?» дедилар. У: «Яхши» дерди. У (айланиб) бўшаганда қайтди, мен ҳам у билан қайтдим. У эшикка етганда, қараса, ҳалиги икки киши ҳали ҳам суҳбатга берилиб ўтирган эдилар. Улар у қайтганини кўрганларида, туриб чиқдилар. Аллаҳга қасамки, мен уни (хабар) билдирдими ёки унга улар чиқди деб ваҳий нозил бўлдими — билмайман. У қайтди, мен ҳам у билан қайтдим. У оёғини эшик бўсағасига қўйганида, мен билан ўртасига пардани туширди ва Аллаҳ таоло мана шу оятни нозил қилди: ‹Набийнинг уйларига — сизларга изн берилмаса — кирманглар...› (оят).