حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ - عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزَا خَيْبَرَ قَالَ فَصَلَّيْنَا عِنْدَهَا صَلاَةَ الْغَدَاةِ بِغَلَسٍ فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَكِبَ أَبُو طَلْحَةَ وَأَنَا رَدِيفُ أَبِي طَلْحَةَ فَأَجْرَى نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي زُقَاقِ خَيْبَرَ وَإِنَّ رُكْبَتِي لَتَمَسُّ فَخِذَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَانْحَسَرَ الإِزَارُ عَنْ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنِّي لأَرَى بَيَاضَ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا دَخَلَ الْقَرْيَةَ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ " . قَالَهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ قَالَ وَقَدْ خَرَجَ الْقَوْمُ إِلَى أَعْمَالِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ وَاللَّهِ . قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ وَقَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ . قَالَ وَأَصَبْنَاهَا عَنْوَةً وَجُمِعَ السَّبْىُ فَجَاءَهُ دِحْيَةُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِنِي جَارِيَةً مِنَ السَّبْىِ . فَقَالَ " اذْهَبْ فَخُذْ جَارِيَةً " . فَأَخَذَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ فَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَعْطَيْتَ دِحْيَةَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ سَيِّدِ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرِ مَا تَصْلُحُ إِلاَّ لَكَ . قَالَ " ادْعُوهُ بِهَا " . قَالَ فَجَاءَ بِهَا فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خُذْ جَارِيَةً مِنَ السَّبْىِ غَيْرَهَا " . قَالَ وَأَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا . فَقَالَ لَهُ ثَابِتٌ يَا أَبَا حَمْزَةَ مَا أَصْدَقَهَا قَالَ نَفْسَهَا أَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا حَتَّى إِذَا كَانَ بِالطَّرِيقِ جَهَّزَتْهَا لَهُ أُمُّ سُلَيْمٍ فَأَهْدَتْهَا لَهُ مِنَ اللَّيْلِ فَأَصْبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَرُوسًا فَقَالَ " مَنْ كَانَ عِنْدَهُ شَىْءٌ فَلْيَجِئْ بِهِ " قَالَ وَبَسَطَ نِطَعًا قَالَ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالأَقِطِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالتَّمْرِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالسَّمْنِ فَحَاسُوا حَيْسًا . فَكَانَتْ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Исмоил — яъни ибн Улайя — Абдулазиздан, у Анасдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарга ғазот қилди. (Анас) деди: Биз унинг ёнида бомдод намозини ғалас (тонг қоронғиси)да ўқидик. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (отга) минди, Абу Талҳа ҳам минди, мен Абу Талҳанинг орқасига минган эдим. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарнинг кўчасида (отини) елдирди; менинг тиззам Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сонига тегиб турарди, изор (белбоҒ) Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сонидан сирғалиб тушди, мен Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сонининг оқлигини кўриб турардим. У қишлоққа кирганда: «Аллаҳу акбар! Хайбар вайрон бўлди! Албатта биз бир қавмнинг майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмон бўлади!» деди. Буни уч марта айтди. (Анас) деди: Қавм ўз ишларига чиқиб бўлган эди, улар: «Муҳаммад, Аллаҳга қасамки!» дедилар. Абдулазиз деди: Шерикларимиздан баъзилари: «Муҳаммад ва лашкар (ал-хамис)!» деди, деди. (Анас) деди: Биз уни куч билан (урушиб) олдик ва асирлар тўпланди. Шунда Диҳя келиб: «Ё Расулуллаҳ, менга асирлардан бир чўри бер» деди. У: «Бор, бир чўри ол» деди. У Сафийя бинт Ҳуяййни олди. Шунда бир киши Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: «Ё Набияллаҳ, сен Диҳяга Сафийя бинт Ҳуяййни — Қурайза ва Назир (қабилалари) саййидасини — бердинг; у фақат сенга лойиқдир» деди. У: «Уни (Сафийяни) олиб (Диҳяни) чақиринглар» деди. (Анас) деди: У уни келтирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга қараганда: «Асирлардан ундан бошқа чўри ол» деди. (Анас) деди: У уни озод қилди ва унга уйланди. Собит унга: «Эй Абу Ҳамза, унга нима маҳр берди?» деди. У: «Ўзини — уни озод қилди ва унга уйланди». Ҳатто йўлда бўлганда, Умму Сулайм уни у учун тайёрлади ва кечаси уни унга (куёвга) олиб келди; Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эрталаб куёв бўлди. У: «Кимда бирор нарса бўлса, уни келтирсин» деди. (Анас) деди: У бир чарм сўфра (нитаъ) ёзди. (Анас) деди: Киши қурут (ақит) келтира бошлади, киши хурмо келтира бошлади, киши сариёғ (самн) келтира бошлади, улар хайс (хурмо-қурут-ёғ аралашмаси) қилдилар. Бу Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг валимаси (тўй оши) бўлди.