حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كُنْتُ رِدْفَ أَبِي طَلْحَةَ يَوْمَ خَيْبَرَ وَقَدَمِي تَمَسُّ قَدَمَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَأَتَيْنَاهُمْ حِينَ بَزَغَتِ الشَّمْسُ وَقَدْ أَخْرَجُوا مَوَاشِيَهُمَ وَخَرَجُوا بِفُئُوسِهِمْ وَمَكَاتِلِهِمْ وَمُرُورِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ - قَالَ - وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ " . قَالَ وَهَزَمَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَوَقَعَتْ فِي سَهْمِ دَحْيَةَ جَارِيَةٌ جَمِيلَةٌ فَاشْتَرَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَبْعَةِ أَرْؤُسٍ ثُمَّ دَفَعَهَا إِلَى أُمِّ سُلَيْمٍ تُصَنِّعُهَا لَهُ وَتُهَيِّئُهَا - قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَالَ - وَتَعْتَدُّ فِي بَيْتِهَا وَهِيَ صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ - قَالَ - وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلِيمَتَهَا التَّمْرَ وَالأَقِطَ وَالسَّمْنَ فُحِصَتِ الأَرْضُ أَفَاحِيصَ وَجِيءَ بِالأَنْطَاعِ فَوُضِعَتْ فِيهَا وَجِيءَ بِالأَقِطِ وَالسَّمْنِ فَشَبِعَ النَّاسُ - قَالَ - وَقَالَ النَّاسُ لاَ نَدْرِي أَتَزَوَّجَهَا أَمِ اتَّخَذَهَا أُمَّ وَلَدٍ . قَالُوا إِنْ حَجَبَهَا فَهْىَ امْرَأَتُهُ وَإِنْ لَمْ يَحْجُبْهَا فَهْىَ أُمُّ وَلَدٍ فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَرْكَبَ حَجَبَهَا فَقَعَدَتْ عَلَى عَجُزِ الْبَعِيرِ فَعَرَفُوا أَنَّهُ قَدْ تَزَوَّجَهَا . فَلَمَّا دَنَوْا مِنَ الْمَدِينَةِ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَدَفَعْنَا - قَالَ - فَعَثَرَتِ النَّاقَةُ الْعَضْبَاءُ وَنَدَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَدَرَتْ فَقَامَ فَسَتَرَهَا وَقَدْ أَشْرَفَتِ النِّسَاءُ فَقُلْنَ أَبْعَدَ اللَّهُ الْيَهُودِيَّةَ . قَالَ قُلْتُ يَا أَبَا حَمْزَةَ أَوَقَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ إِي وَاللَّهِ لَقَدْ وَقَعَ
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Аффон ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, бизга Собит Анасдан ривоят қилди, у деди: Мен Хайбар куни Абу Талҳанинг орқасига минган эдим, оёғим Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг оёғига тегиб турарди. (Анас) деди: Биз уларнинг олдига қуёш чиққанда келдик, улар чорваларини чиқарган ва болталари, саватлари ва белкураклари билан (ишга) чиқган эдилар; улар: «Муҳаммад ва лашкар!» дедилар. (Анас) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Хайбар вайрон бўлди! Албатта биз бир қавмнинг майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмон бўлади!» деди. (Анас) деди: Аллаҳ азза ва жалла уларни мағлуб қилди; Диҳянинг улушига бир гўзал чўри тушди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни етти бош (қул) эвазига сотиб олди, сўнг уни Умму Сулаймга — уни тайёрлаб, безаб бериши учун — топширди. (Анас) деди: Мен уни: «...ва уй(ида) иддасини ўтказиши учун» деди деб ўйлайман — у Сафийя бинт Ҳуяйй эди. (Анас) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг валимасини хурмо, қурут ва ёғ қилди. Ер ўралар (кичик чуқурлар) қилиб қазилди, чарм сўфралар келтириб унга қўйилди, қурут ва ёғ келтирилди, одамлар тўйдилар. (Анас) деди: Одамлар: «У унга уйландими ёки умму валад (чўри) қилдими, билмаймиз» дедилар. Улар: «Агар уни (пурдага) тўсса, у унинг хотини; тўсмаса, у умму валад (чўри)дир» дедилар. У (Набий) (отга) минмоқчи бўлганда, уни тўсди (пурдалади), у туянинг орқа қисмига ўтирди, шунда улар у (Набий) унга уйланганини билдилар. Мадинага яқинлашганларида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (отини) елдирди, биз ҳам елдирдик. (Анас) деди: Азбо (туя) қоқилди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ерга) отилди, у (Сафийя) ҳам отилди. У туриб, уни тўсди (пурдалади). Аёллар қараб турган эдилар, улар: «Аллаҳ яҳудий аёлни (раҳматидан) узоқлаштирсин!» дедилар. (Анас) деди: Мен: «Эй Абу Ҳамза, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ерга) йиқилдими?» дедим. У: «Ҳа, Аллаҳга қасамки, албатта йиқилди» деди.