حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، حَدَّثَنَا هِلاَلٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَوْمًا يُحَدِّثُ وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ " أَنَّ رَجُلاً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فِي الزَّرْعِ فَقَالَ أَوَ لَسْتَ فِيمَا شِئْتَ. قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَزْرَعَ. فَأَسْرَعَ وَبَذَرَ فَتَبَادَرَ الطَّرْفَ نَبَاتُهُ وَاسْتِوَاؤُهُ وَاسْتِحْصَادُهُ وَتَكْوِيرُهُ أَمْثَالَ الْجِبَالِ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى دُونَكَ يَا ابْنَ آدَمَ فَإِنَّهُ لاَ يُشْبِعُكَ شَىْءٌ ". فَقَالَ الأَعْرَابِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ تَجِدُ هَذَا إِلاَّ قُرَشِيًّا أَوْ أَنْصَارِيًّا فَإِنَّهُمْ أَصْحَابُ زَرْعٍ، فَأَمَّا نَحْنُ فَلَسْنَا بِأَصْحَابِ زَرْعٍ. فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кун (ривоят қилиб) гапирар эди — унинг янида бадия (чўл) аҳлидан бир киши (бор эди): "Жаннат аҳлидан бир киши Роббидан экин (экиш)га изн сўради. (Аллаҳ): ‹Сен хоҳлаган(нарса)да эмасмисан (етарли эмасми)?› деди. У: ‹Ҳа, лекин мен экишни яхши кўраман› деди. У тез (қилиб) уруғ сочди, унинг униб чиқиши, баробарлашиши (етилиши), ўрилиши ва — тоғлардек — уйилиши (ғарамланиши) кўз очиб-юмгандек (тез) бўлди. Аллаҳ таоло: ‹Мана, эй Одам (бола)си, чунки сени ҳеч нарса тўйдирмайди (қаноатлантирмайди)› дейди" деди. Бадавий: "Эй Расулуллаҳ, бу(ндай киши)ни фақат қурайшлик ёки ансорлик топасан, чунки улар экин аҳлидир; бизга келсак, биз экин аҳли эмасмиз" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кулди.