وَحَدَّثَنِي نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - عَنْ أَبِي مَسْلَمَةَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا أَهْلُ النَّارِ الَّذِينَ هُمْ أَهْلُهَا فَإِنَّهُمْ لاَ يَمُوتُونَ فِيهَا وَلاَ يَحْيَوْنَ وَلَكِنْ نَاسٌ أَصَابَتْهُمُ النَّارُ بِذُنُوبِهِمْ - أَوْ قَالَ بِخَطَايَاهُمْ - فَأَمَاتَهُمْ إِمَاتَةً حَتَّى إِذَا كَانُوا فَحْمًا أُذِنَ بِالشَّفَاعَةِ فَجِيءَ بِهِمْ ضَبَائِرَ ضَبَائِرَ فَبُثُّوا عَلَى أَنْهَارِ الْجَنَّةِ ثُمَّ قِيلَ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ أَفِيضُوا عَلَيْهِمْ . فَيَنْبُتُونَ نَبَاتَ الْحِبَّةِ تَكُونُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ كَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ كَانَ بِالْبَادِيَةِ .
Абу Саъид (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Дўзах аҳли — улар (ҳақиқий, абадий) аҳли бўлганлар — эса, улар унда на ўладилар, на (яхши) яшайдилар; лекин (баъзи) одамларни гуноҳлари сабабли — ёки: хатолари сабабли — дўзах (олови) тутди; бас (Аллаҳ) уларни бир ўлдириш билан ўлдирди; то улар (куйиб) кўмирдек бўлганларида — шафоатга изн берилди; бас улар гуруҳ-гуруҳ келтирилади ва жаннат дарёлари узра сочилади. Кейин: ‹Эй жаннат аҳли, уларнинг устига (сув) қуйинглар› дейилади; бас улар — сел оқизиб келган (лойқа) ичида доннинг униши каби — униб чиқадй" деди. Қавмдан бир киши: "Гўё Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бадияда (чўлда) (чўпон) бўлгандек (гапирди)" деди.