(حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَتَفَاوَتَ بَيْنَ أَصْحَابِهِ فِي السَّيْرِ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَوْتَهُ بِهَاتَيْنِ الآيَتَيْنِ أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ ) إِلَى قَوْلِهِ : ( إن عذَابَ اللَّهِ شَدِيدٌ ) فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ أَصْحَابُهُ حَثُّوا الْمَطِيَّ وَعَرَفُوا أَنَّهُ عِنْدَ قَوْلٍ يَقُولُهُ فَقَالَ " هَلْ تَدْرُونَ أَىُّ يَوْمٍ ذَلِكَ " . قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " ذَاكَ يَوْمٌ يُنَادِي اللَّهُ فِيهِ آدَمَ فَيُنَادِيهِ رَبُّهُ فَيَقُولُ يَا آدَمُ ابْعَثْ بَعْثَ النَّارِ . فَيَقُولُ يَا رَبِّ وَمَا بَعْثُ النَّارِ فَيَقُولُ مِنْ كُلِّ أَلْفٍ تِسْعُمِائَةٍ وَتِسْعَةٌ وَتِسْعُونَ إِلَى النَّارِ وَوَاحِدٌ فِي الْجَنَّةِ " . فَيَئِسَ الْقَوْمُ حَتَّى مَا أَبْدَوْا بِضَاحِكَةٍ فَلَمَّا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي بِأَصْحَابِهِ قَالَ " اعْمَلُوا وَأَبْشِرُوا فَوَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّكُمْ لَمَعَ خَلِيقَتَيْنِ مَا كَانَتَا مَعَ شَيْءٍ إِلاَّ كَثَّرَتَاهُ يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَمَنْ مَاتَ مِنْ بَنِي آدَمَ وَبَنِي إِبْلِيسَ " . قَالَ فَسُرِّيَ عَنِ الْقَوْمِ بَعْضُ الَّذِي يَجِدُونَ . فَقَالَ " اعْمَلُوا وَأَبْشِرُوا فَوَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ مَا أَنْتُمْ فِي النَّاسِ إِلاَّ كَالشَّامَةِ فِي جَنْبِ الْبَعِيرِ أَوْ كَالرَّقْمَةِ فِي ذِرَاعِ الدَّابَّةِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, (у деди:) бизга Яҳё ибн Саъид ривоят қилди, (у деди:) бизга Ҳишом ибн Абу Абдуллаҳ ривоят қилди, у Қатодадан, у ал-Ҳасандан, у Имрон ибн Ҳусайндан (розияллаҳу анҳу) (ривоят қилдики), у деди: «Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан сафарда эдик, ашоблари юришда бир-биридан узоқлашиб (оралиқ тушиб) қолди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) овозини кўтариб бу икки оятни (ўқидилар): «Эй одамлар, Роббингиздан қўрқингиз! Албатта соатнинг (Қиёматнинг) зилзиласи улуғ нарсадир» (Ҳаж сураси, 1) (оятидан) Унинг: «Албатта, Аллаҳнинг азоби қаттиқдир» (Ҳаж сураси, 2) деган сўзигача. Ашоблари буни эшитганларида, уловларини тезлатдилар ва у бир нарса айтмоқчи эканини билдилар. У: ‹Бу қайси кун эканини биласизларми?› дедилар. Улар: ‹Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билувчидир,› дедилар. У: ‹Бу — Аллаҳ унда Одамни чақирадиган кундир; Робби уни чақириб: «Эй Одам, дўзахга (борувчилар) гуруҳини жўнат,» дейди. (Одам): «Эй Роббим, дўзахга (борувчилар) гуруҳи қанча?» дейди. (Аллаҳ): «Ҳар мингдан тўққиз юз тўқсон тўққизтаси дўзахга, биттаси жаннатга (боради),» дейди,› дедилар. Шунда жамоа шу қадар ноумид бўлдики, ҳатто бирор кулгу кўрсатмадилар (кулмадилар). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ашобларидаги (ҳолатни) кўрганларида: ‹(Амал) қилинглар ва хушхабар олинглар! Муҳаммаднинг жони Қўлида бўлган Зотга қасамки, сизлар шундай икки махлуқ билан биргасизларки, улар ниманинг олдида бўлса, уни кўпайтиргандирлар: Яъжуж ва Маъжуж ҳамда Одам болаларидан ва Иблис болаларидан ўлганлар,› дедилар.» (Рови) деди: «Шунда жамоадан улардаги (қайғу)нинг бир қисми тарқади. Сўнг у: ‹(Амал) қилинглар ва хушхабар олинглар! Муҳаммаднинг жони Қўлида бўлган Зотга қасамки, сизлар одамлар орасида фақат туянинг ёнидаги доғдек ёки ҳайвоннинг билагидаги холдек (озгинасиз),› дедилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.