حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ ابْنِ جُدْعَانَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا نَزَلَتْ : ( يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ ) إِلَى قَوْلِهِ : (ولَكِنَّ عَذَابَ اللَّهِ شَدِيدٌ ) قَالَ أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ هَذِهِ وَهُوَ فِي سَفَرٍ فَقَالَ " أَتَدْرُونَ أَىُّ يَوْمٍ ذَلِكَ " . فَقَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " ذَلِكَ يَوْمَ يَقُولُ اللَّهُ لآدَمَ ابْعَثْ بَعْثَ النَّارِ فَقَالَ يَا رَبِّ وَمَا بَعْثُ النَّارِ قَالَ تِسْعُمِائَةٍ وَتِسْعَةٌ وَتِسْعُونَ إِلَى النَّارِ وَوَاحِدٌ إِلَى الْجَنَّةِ " . قَالَ فَأَنْشَأَ الْمُسْلِمُونَ يَبْكُونَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَارِبُوا وَسَدِّدُوا فَإِنَّهَا لَمْ تَكُنْ نُبُوَّةٌ قَطُّ إِلاَّ كَانَ بَيْنَ يَدَيْهَا جَاهِلِيَّةٌ قَالَ فَيُؤْخَذُ الْعَدَدُ مِنَ الْجَاهِلِيَّةِ فَإِنْ تَمَّتْ وَإِلاَّ كَمُلَتْ مِنَ الْمُنَافِقِينَ وَمَا مَثَلُكُمْ وَالأُمَمِ إِلاَّ كَمَثَلِ الرَّقْمَةِ فِي ذِرَاعِ الدَّابَّةِ أَوْ كَالشَّامَةِ فِي جَنْبِ الْبَعِيرِ ثُمَّ قَالَ إِنِّي لأَرْجُو أَنْ تَكُونُوا رُبُعَ أَهْلِ الْجَنَّةِ " . فَكَبَّرُوا ثُمَّ قَالَ " إِنِّي لأَرْجُو أَنْ تَكُونُوا ثُلُثَ أَهْلِ الْجَنَّةِ " . فَكَبَّرُوا ثُمَّ قَالَ " إِنِّي لأَرْجُو أَنْ تَكُونُوا نِصْفَ أَهْلِ الْجَنَّةِ " . فَكَبَّرُوا قَالَ وَلاَ أَدْرِي قَالَ الثُّلُثَيْنِ أَمْ لاَ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, (у деди:) бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, у Ибн Жудъондан, у ал-Ҳасандан, у Имрон ибн Ҳусайндан (розияллаҳу анҳу) (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Эй одамлар, Роббингиздан қўрқингиз! Албатта соатнинг (Қиёматнинг) зилзиласи улуғ нарсадир» (Ҳаж сураси, 1) (оятидан) Унинг: «Лекин Аллаҳнинг азоби қаттиқдир» (Ҳаж сураси, 2) деган сўзигача нозил бўлганида — бу (оят) унга сафарда бўлганида нозил қилинган эди — у: «Бу қайси кун эканини биласизларми?» дедилар. Улар: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билувчидир,» дедилар. У: «Бу — Аллаҳ Одамга: ‹Дўзахга (борувчилар) гуруҳини жўнат,› дейдиган кундир. (Одам): ‹Эй Роббим, дўзахга (борувчилар) гуруҳи қанча?› дейди. (Аллаҳ): ‹Тўққиз юз тўқсон тўққизтаси дўзахга, биттаси жаннатга (боради),› дейди,» дедилар. (Рови) деди: «Шунда мусулмонлар йиғлай бошладилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹(Амалларингизда) ўртача йўл тутинг ва тўғри бўлинглар, зеро ҳеч бир пайғамбарлик бўлмаганки, унинг олдида жоҳилият бўлмаган бўлса. Бас, (ўша) сон жоҳилиятдан олинади; агар (сон) тўлмаса, мунофиқлардан тўлдирилади. Сизларнинг (бошқа) умматлар олдидаги мисолингиз ҳайвоннинг билагидаги хол ёки туянинг ёнидаги доғдек (озгина)дир,› дедилар. Сўнг: ‹Мен сизлар жаннат аҳлининг чораги бўлишингизни умид қиламан,› дедилар. Шунда улар такбир айтдилар. Сўнг: ‹Мен сизлар жаннат аҳлининг учдан бири бўлишингизни умид қиламан,› дедилар. Шунда улар такбир айтдилар. Сўнг: ‹Мен сизлар жаннат аҳлининг ярми бўлишингизни умид қиламан,› дедилар. Шунда улар такбир айтдилар.» (Рови) деди: «Мен у учдан иккисини дедими ёки йўқми, билмайман.» (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Буни Имрон ибн Ҳусайндан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бир неча йўл (санад) билан ривоят қилинган.