حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ حَبِيبِ بْنِ أَبِي الْعِشْرِينَ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنَا حَسَّانُ بْنُ عَطِيَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ لَقِيَ أَبَا هُرَيْرَةَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَسْأَلُ اللَّهَ أَنْ يَجْمَعَ، بَيْنِي وَبَيْنَكَ فِي سُوقِ الْجَنَّةِ . فَقَالَ سَعِيدٌ أَفِيهَا سُوقٌ قَالَ نَعَمْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ أَهْلَ الْجَنَّةِ إِذَا دَخَلُوهَا نَزَلُوا فِيهَا بِفَضْلِ أَعْمَالِهِمْ ثُمَّ يُؤْذَنُ فِي مِقْدَارِ يَوْمِ الْجُمُعَةِ مِنْ أَيَّامِ الدُّنْيَا فَيَزُورُونَ رَبَّهُمْ وَيُبْرِزُ لَهُمْ عَرْشَهُ وَيَتَبَدَّى لَهُمْ فِي رَوْضَةٍ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ فَتُوضَعُ لَهُمْ مَنَابِرُ مِنْ نُورٍ وَمَنَابِرُ مِنْ لُؤْلُؤٍ وَمَنَابِرُ مِنْ يَاقُوتٍ وَمَنَابِرُ مِنْ زَبَرْجَدٍ وَمَنَابِرُ مِنْ ذَهَبٍ وَمَنَابِرُ مِنْ فِضَّةٍ وَيَجْلِسُ أَدْنَاهُمْ وَمَا فِيهِمْ مِنْ دَنِيٍّ عَلَى كُثْبَانِ الْمِسْكِ وَالْكَافُورِ وَمَا يُرَوْنَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَرَاسِيِّ بِأَفْضَلَ مِنْهُمْ مَجْلِسًا " . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَهَلْ نَرَى رَبَّنَا قَالَ " نَعَمْ قَالَ هَلْ تَتَمَارَوْنَ فِي رُؤْيَةِ الشَّمْسِ وَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ " . قُلْنَا لاَ . قَالَ " كَذَلِكَ لاَ تَتَمَارَوْنَ فِي رُؤْيَةِ رَبِّكُمْ وَلاَ يَبْقَى فِي ذَلِكَ الْمَجْلِسِ رَجُلٌ إِلاَّ حَاضَرَهُ اللَّهُ مُحَاضَرَةً حَتَّى يَقُولَ لِلرَّجُلِ مِنْهُمْ يَا فُلاَنُ ابْنَ فُلاَنٍ أَتَذْكُرُ يَوْمَ قُلْتَ كَذَا وَكَذَا فَيُذَكِّرُهُ بِبَعْضِ غَدَرَاتِهِ فِي الدُّنْيَا فَيَقُولُ يَا رَبِّ أَفَلَمْ تَغْفِرْ لِي فَيَقُولُ بَلَى فَبِسِعَةِ مَغْفِرَتِي بَلَغْتَ مَنْزِلَتَكَ هَذِهِ . فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى ذَلِكَ غَشِيَتْهُمْ سَحَابَةٌ مِنْ فَوْقِهِمْ فَأَمْطَرَتْ عَلَيْهِمْ طِيبًا لَمْ يَجِدُوا مِثْلَ رِيحِهِ شَيْئًا قَطُّ وَيَقُولُ رَبُّنَا تَبَارَكَ وَتَعَالَى قُومُوا إِلَى مَا أَعْدَدْتُ لَكُمْ مِنَ الْكَرَامَةِ فَخُذُوا مَا اشْتَهَيْتُمْ . قَالَ فَنَأْتِي سُوقًا قَدْ حَفَّتْ بِهِ الْمَلاَئِكَةُ فِيهِ مَا لَمْ تَنْظُرِ الْعُيُونُ إِلَى مِثْلِهِ وَلَمْ تَسْمَعِ الآذَانُ وَلَمْ يَخْطُرْ عَلَى الْقُلُوبِ فَيُحْمَلُ لَنَا مَا اشْتَهَيْنَا لَيْسَ يُبَاعُ فِيهَا وَلاَ يُشْتَرَى وَفِي ذَلِكَ السُّوقِ يَلْقَى أَهْلُ الْجَنَّةِ بَعْضُهُمْ بَعْضًا قَالَ فَيُقْبِلُ الرَّجُلُ ذُو الْمَنْزِلَةِ الْمُرْتَفِعَةِ فَيَلْقَى مَنْ هُوَ دُونَهُ وَمَا فِيهِمْ دَنِيٌّ فَيَرُوعُهُ مَا يَرَى عَلَيْهِ مِنَ اللِّبَاسِ فَمَا يَنْقَضِي آخِرُ حَدِيثِهِ حَتَّى يَتَخَيَّلَ إِلَيْهِ مَا هُوَ أَحْسَنُ مِنْهُ وَذَلِكَ أَنَّهُ لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ أَنْ يَحْزَنَ فِيهَا ثُمَّ نَنْصَرِفُ إِلَى مَنَازِلِنَا فَتَتَلَقَّانَا أَزْوَاجُنَا فَيَقُلْنَ مَرْحَبًا وَأَهْلاً لَقَدْ جِئْتَ وَإِنَّ بِكَ مِنَ الْجَمَالِ أَفْضَلَ مِمَّا فَارَقْتَنَا عَلَيْهِ . فَنَقُولُ إِنَّا جَالَسْنَا الْيَوْمَ رَبَّنَا الْجَبَّارَ وَيَحِقُّنَا أَنْ نَنْقَلِبَ بِمِثْلِ مَا انْقَلَبْنَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَقَدْ رَوَى سُوَيْدُ بْنُ عَمْرٍو عَنِ الأَوْزَاعِيِّ شَيْئًا مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ибн Аммор ривоят қилди, у деди: бизга Абдулҳамид ибн Ҳабиб ибн Абил-Ишрин ривоят қилди, у деди: бизга ал-Авзоий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳассон ибн Атийя, Саид ибнул-Мусайябдан (ривоят қилдики), у Абу Ҳурайрани учратди. Бас, Абу Ҳурайра: «Аллаҳдан мени сен билан жаннат бозорида бирга қилишини сўрайман,» деди. Саид: «У ерда бозор борми?» деди. У: «Ҳа. Менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай хабар бердиларки: жаннат аҳли унга кирганларида, амалларининг устунлигига кўра унда (манзилларига) жойлашадилар. Сўнг дунё кунларидан жума куни миқдорида (уларга рухсат берилади) ва улар Роббларига зиёратга борадилар. (Аллаҳ) уларга Аршини намоён қилади ва жаннат боғларидан бир боғда уларга зоҳир бўлади. Уларга нурдан минбарлар, марвариддан минбарлар, ёқутдан минбарлар, забаржаддан минбарлар, олтиндан минбарлар ва кумушдан минбарлар қўйилади. Уларнинг энг пасти — уларнинг орасида паст (киши) бўлмаса-да — миск ва кофур уюмлари устига ўтиради ва улар ўриндиқлар (курсилар) эгаларини ўзларидан кўра яхшироқ ўтирган деб ҳисобламайдилар,» дедилар. Абу Ҳурайра деди: мен: «Ё Расулуллаҳ, биз Роббимизни кўрамизми?» дедим. У: «Ҳа,» дедилар ва: «Тўлин ой кечасида қуёш ва ойни кўришда шубҳа қиласизларми?» дедилар. Биз: «Йўқ,» дедик. У: «Худди шундай, сиз Роббингизни кўришда шубҳа қилмайсизлар. Ўша мажлисда Аллаҳ ҳар бир киши билан суҳбатлашмай қолмайди, ҳатто улардан бирига: «Эй фалон ибн фалон, сен фалон-фалон (гапни) айтган кунингни эслайсанми?» дейди ва унга дунёдаги баъзи хиёнатларини эслатади. Бас, у: «Эй Роббим, мени мағфират қилмаганмидинг?» дейди. (Аллаҳ): «Ҳа (қилдим), Менинг мағфиратимнинг кенглиги (сабабли) сен бу манзилингга етишдинг,» дейди. Шундай ҳолатда турганларида, тепаларидан уларни бир булут қоплайди ва уларнинг устига шундай бир хушбўйлик ёғдирадики, улар ҳеч қачон унинг ҳидидай нарса (ҳис) қилмаган бўладилар. Ва Роббимиз — табарока ва таоло — : «Мен сизлар учун тайёрлаб қўйган кароматга туринглар ва хоҳлаган нарсангизни олинглар,» дейди. (Набий) деди: бас, биз бир бозорга келамизки, уни малоикалар ўраб олган, унда кўзлар унинг мислига қарамаган, қулоқлар (уни) эшитмаган ва қалбларга (хаёлига) келмаган (нарсалар) бордир. Бизга хоҳлаган нарсамиз келтирилади, унда на сотилади ва на сотиб олинади. Ўша бозорда жаннат аҳли бир-бирлари билан кўришадилар. (Набий) деди: юксак манзилли киши келади ва ўзидан паст даражалисини учратади — улар орасида паст (киши) бўлмаса-да. Унинг устидаги кийимни кўриб ҳайратга тушади, аммо сўзининг охири тугамасданоқ, ўзининг устида ундан ҳам гўзалроқ (кийим) намоён бўлади. Бу (шунинг учунки), у ерда ҳеч кимга ғамгин бўлиш лойиқ эмас. Сўнг манзилларимизга қайтамиз ва бизни жуфтларимиз қарши олиб: «Марҳамат, хуш келибсиз! Келибсиз, ҳолбуки сенда биз ажралганимиздагидан ҳам афзал гўзаллик бор,» дейдилар. Биз эса: «Биз бугун Роббимиз — ал-Жаббор билан ўтирдик ва шундай (ҳолатда) қайтишимиз бизга ҳақ (лойиқ),» деймиз,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғариб бўлиб, биз уни фақат шу йўл билан биламиз. Сувайд ибн Амр ал-Авзоийдан бу ҳадиснинг бир қисмини ривоят қилган.