حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، وَأَبُو دَاوُدَ قَالُوا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمَوْعِظَةِ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ إِلَى اللَّهِ عُرَاةً غُرْلاً " . ثُمَّ قَرَأََ : ( كما بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ قَالَ " أَوَّلُ مَنْ يُكْسَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِبْرَاهِيمُ وَإِنَّهُ سَيُؤْتَى بِرِجَالٍ مِنْ أُمَّتِي فَيُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ فَأَقُولُ رَبِّ أَصْحَابِي . فَيُقَالُ إِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ . فَأَقُولُ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ ( وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ * إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) فَيُقَالُ هَؤُلاَءِ لَمْ يَزَالُوا مُرْتَدِّينَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ مُنْذُ فَارَقْتَهُمْ " . حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، نَحْوَهُ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى كَأَنَّهُ تَأَوَّلَهُ عَلَى أَهْلِ الرِّدَّةِ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, (у деди:) бизга Вакииъ, Ваҳб ибн Жарир ва Абу Довуд ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Шуъба ривоят қилди, у ал-Муғийра ибн ан-Нуъмондан, у Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ваъз айтиш учун турдилар ва: ‹Эй одамлар, сизлар Аллаҳ ҳузурига яланғоч, хатна қилинмаган ҳолда жамланасизлар,› дедилар. Сўнг: «Биз дастлабки яратишни қандай бошлаган бўлсак, уни (шундай) қайтарамиз, (бу) Бизнинг зиммамиздаги ваъдадир...» — оятнинг охиригача (Анбиё сураси, 104) ўқидилар. Сўнг: ‹Қиёмат куни энг биринчи кийдириладиган киши Иброҳимдир. Умматимдан баъзи кишилар келтирилади, улар чап томонга олиб кетилади. Мен: «Роббим, ашобларим!» дейман. Шунда: «Сен улардан кейин нималар пайдо қилганларини билмайсан,» дейилади. Шунда мен солиҳ банда (Ийсо) айтганидек: «Мен уларнинг ичида бўлганимча уларга гувоҳ эдим, қачонки Сен мени вафот эттиргач, уларни кузатиб турувчи Ўзинг бўлдинг. Сен ҳар бир нарсага гувоҳсан. Агар уларни азобласанг, улар Сенинг бандаларингдир; агар уларни мағфират қилсанг, албатта Сен Ўзинг Ғолиб ва Ҳикматлисан» (Моида сураси, 117-118) дейман. Шунда менга: «Бу кишилар сен улардан ажралганингдан бери ортларига (динларидан) қайтиб (муртад бўлиб) турдилар,» дейилади,› дедилар.» Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, (у деди:) бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, (у деди:) бизга Шуъба ривоят қилди, у ал-Муғийра ибн ан-Нуъмондан, шунга ўхшаш. (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Буни Суфён ас-Саврий ал-Муғийра ибн ан-Нуъмондан шунга ўхшаш ривоят қилган. Абу Исо (Термизий) деди: гўё у (Набий) буни муртадлик аҳлига (дин)дан қайтганларга таъвил қилгандек (кўринади).