حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ حَمْزَةَ الزَّيَّاتِ، عَنْ زِيَادٍ الطَّائِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَنَا إِذَا كُنَّا عِنْدَكَ رَقَّتْ قُلُوبُنَا وَزَهِدْنَا فِي الدُّنْيَا وَكُنَّا مِنْ أَهْلِ الآخِرَةِ فَإِذَا خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِكَ فَآنَسْنَا أَهَالِيَنَا وَشَمَمْنَا أَوْلاَدَنَا أَنْكَرْنَا أَنْفُسَنَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ أَنَّكُمْ تَكُونُونَ إِذَا خَرَجْتُمْ مِنْ عِنْدِي كُنْتُمْ عَلَى حَالِكُمْ ذَلِكَ لَزَارَتْكُمُ الْمَلاَئِكَةُ فِي بُيُوتِكُمْ وَلَوْ لَمْ تُذْنِبُوا لَجَاءَ اللَّهُ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ كَىْ يُذْنِبُوا فَيَغْفِرَ لَهُمْ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مِمَّ خُلِقَ الْخَلْقُ قَالَ " مِنَ الْمَاءِ " . قُلْنَا الْجَنَّةُ مَا بِنَاؤُهَا قَالَ " لَبِنَةٌ مِنْ فِضَّةٍ وَلَبِنَةٌ مِنْ ذَهَبٍ وَمِلاَطُهَا الْمِسْكُ الأَذْفَرُ وَحَصْبَاؤُهَا اللُّؤْلُؤُ وَالْيَاقُوتُ وَتُرْبَتُهَا الزَّعْفَرَانُ مَنْ يَدْخُلْهَا يَنْعَمْ وَلاَ يَبْأَسْ وَيُخَلَّدْ وَلاَ يَمُوتْ لاَ تَبْلَى ثِيَابُهُمْ وَلاَ يَفْنَى شَبَابُهُمْ " . ثُمَّ قَالَ " ثَلاَثَةٌ لاَ تُرَدُّ دَعْوَتُهُمُ الإِمَامُ الْعَادِلُ وَالصَّائِمُ حِينَ يُفْطِرُ وَدَعْوَةُ الْمَظْلُومِ يَرْفَعُهَا فَوْقَ الْغَمَامِ وَتُفَتَّحُ لَهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَيَقُولُ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ وَعِزَّتِي لأَنْصُرَنَّكِ وَلَوْ بَعْدَ حِينٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ لَيْسَ إِسْنَادُهُ بِذَاكَ الْقَوِيِّ وَلَيْسَ هُوَ عِنْدِي بِمُتَّصِلٍ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ بِإِسْنَادٍ آخَرَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Фузайл ривоят қилди, у Ҳамза аз-Зайётдан, у Зиёд ат-Тоийдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: «Биз: «Ё Расулуллаҳ, бизга нима бўладики, қачон сизнинг ҳузурингизда бўлсак, қалбларимиз юмшайди, дунёдан юз ўгирамиз ва охират аҳлидан бўламиз; сизнинг ҳузурингиздан чиқсак-у, оилаларимиз билан кўнглимиз яйраса, болаларимизни ҳидласак (қучсак), ўзимизни танимай қоламиз?» дедик. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар сизлар менинг ҳузуримдан чиққанингизда ҳам ўша ҳолатингизда қола олсангиз, албатта малоикалар уйларингизда сизларни зиёрат қилар эдилар. Агар гуноҳ қилмасангиз, Аллаҳ гуноҳ қиладиган ва кейин (Аллаҳ) уларни мағфират қиладиган янги бир халқ келтирар эди,» дедилар. У деди: «Мен: «Ё Расулуллаҳ, халқ нимадан яратилган?» дедим. У: «Сувдан,» дедилар. Биз: «Жаннат, унинг биноси нимадан?» дедик. У: «Бир ғишти кумушдан, бир ғишти олтиндан, унинг лойи қаттиқ хушбўй миск, майда тошлари марварид ва ёқут, тупроғи эса заъфарон. Ким унга кирса, неъматланади ва азобланмайди, мангу қолади ва ўлмайди, кийимлари эскирмайди ва ёшлиги тугамайди,» дедилар. Сўнг: «Уч (киши) борки, уларнинг дуоси рад қилинмайди: адолатли имом, рўза очаётган пайтидаги рўзадор ва мазлумнинг дуоси — (Аллаҳ) уни булутлар узра кўтаради, унга осмон эшиклари очилади ва Азиз ва Жалил бўлган Рабб: «Иззатимга қасамки, гарчи бир муддатдан кейин бўлса-да, сенга албатта ёрдам бераман,» дейди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадиснинг исноди унчалик кучли эмас ва у менинг наздимда муттасил ҳам эмас. Бу ҳадис бошқа бир иснод билан Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ҳам ривоят қилинган.»