Идданинг ҳомила туғилиши билан тугаши

وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالَ حَرْمَلَةُ حَدَّثَنَا وَقَالَ أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، - حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ أَبَاهُ، كَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ الزُّهْرِيِّ يَأْمُرُهُ أَنْ يَدْخُلَ، عَلَى سُبَيْعَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ الأَسْلَمِيَّةِ فَيَسْأَلَهَا عَنْ حَدِيثِهَا وَعَمَّا قَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ اسْتَفْتَتْهُ فَكَتَبَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ يُخْبِرُهُ أَنَّ سُبَيْعَةَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا كَانَتْ تَحْتَ سَعْدِ ابْنِ خَوْلَةَ وَهُوَ فِي بَنِي عَامِرِ بْنِ لُؤَىٍّ وَكَانَ مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا فَتُوُفِّيَ عَنْهَا فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَهْىَ حَامِلٌ فَلَمْ تَنْشَبْ أَنْ وَضَعَتْ حَمْلَهَا بَعْدَ وَفَاتِهِ فَلَمَّا تَعَلَّتْ مِنْ نِفَاسِهَا تَجَمَّلَتْ لِلْخُطَّابِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا أَبُو السَّنَابِلِ بْنُ بَعْكَكٍ - رَجُلٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ الدَّارِ - فَقَالَ لَهَا مَا لِي أَرَاكِ مُتَجَمِّلَةً لَعَلَّكِ تَرْجِينَ النِّكَاحَ إِنَّكِ وَاللَّهِ مَا أَنْتِ بِنَاكِحٍ حَتَّى تَمُرَّ عَلَيْكِ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ وَعَشْرٌ ‏.‏ قَالَتْ سُبَيْعَةُ فَلَمَّا قَالَ لِي ذَلِكَ جَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي حِينَ أَمْسَيْتُ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَأَفْتَانِي بِأَنِّي قَدْ حَلَلْتُ حِينَ وَضَعْتُ حَمْلِي وَأَمَرَنِي بِالتَّزَوُّجِ إِنْ بَدَا لِي ‏.‏ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَلاَ أَرَى بَأْسًا أَنْ تَتَزَوَّجَ حِينَ وَضَعَتْ وَإِنْ كَانَتْ فِي دَمِهَا غَيْرَ أَنْ لاَ يَقْرَبُهَا زَوْجُهَا حَتَّى تَطْهُرَ ‏.‏

Ва менга Абу ат-Тоҳир ва Ҳармала ибн Яҳё — лафзда бир-бирига яқин — ривоят қилди; Ҳармала: ривоят қилди, деди, Абу ат-Тоҳир: хабар берди, деди — бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус ибн Язид Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба ибн Масъуд ривоят қилди — отаси Умар ибн Абдуллаҳ ибн ал-Арқам аз-Зуҳрийга, Субайъа бинт ал-Ҳорис ал-Асламиянинг олдига кириб, унинг қиссасини ва у фатво сўраганда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга нима деганини сўрашни буюриб, хат ёзди. Умар ибн Абдуллаҳ Абдуллаҳ ибн Утбага хат ёзиб, Субайъа унга хабар берганини билдирди: У Саъд ибн Хавланинг (никоҳи)да эди — у Бану Омир ибн Луъаййдан бўлиб, Бадр (жанги)да қатнашганлардан эди — ва Видолашув ҳажжида у (Субайъа) ҳомиладор ҳолда уни (эри) вафот этди. Эри вафотидан кўп ўтмай у ҳомиласини туғди. Нифосидан покланганда, совчилар учун безанди. Шунда унинг олдига Абу ас-Санобил ибн Баъкак — Бану Абдиддордан бўлган киши — кириб: «Нега сени безанган кўряпман? Балки никоҳни (турмушни) умид қиляпсан? Аллаҳга қасамки, сенга тўрт ой-у ўн (кун) ўтмагунча турмушга чиқиш (жоиз) эмас» деди. Субайъа деди: У менга буни айтганда, кеч кирган пайтда кийимимни йиғиб (кийиб), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келдим ва ундан буни сўрадим. У менга ҳомиламни туғган пайтимдаоқ ҳалол бўлганимни фатво берди ва, агар истасам, турмушга чиқишимни буюрди. Ибн Шиҳоб деди: Мен, у туғган пайтда турмушга чиқишида зарар йўқ деб кўраман, гарчи у (ҳали) қонида (нифосда) бўлса ҳам; фақат эри у поклангунча унга яқинлашмайди (қовушмайди).

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى بْنَ سَعِيدٍ، أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ يَسَارٍ، أَنَّ أَبَا سَلَمَةَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَابْنَ، عَبَّاسٍ اجْتَمَعَا عِنْدَ أَبِي هُرَيْرَةَ وَهُمَا يَذْكُرَانِ الْمَرْأَةَ تُنْفَسُ بَعْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا بِلَيَالٍ ‏.‏ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ عِدَّتُهَا آخِرُ الأَجَلَيْنِ ‏.‏ وَقَالَ أَبُو سَلَمَةَ قَدْ حَلَّتْ ‏.‏ فَجَعَلاَ يَتَنَازَعَانِ ذَلِكَ قَالَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَا مَعَ ابْنِ أَخِي - يَعْنِي أَبَا سَلَمَةَ - فَبَعَثُوا كُرَيْبًا - مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ - إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ يَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ فَجَاءَهُمْ فَأَخْبَرَهُمْ أَنَّ أُمَّ سَلَمَةَ قَالَتْ إِنَّ سُبَيْعَةَ الأَسْلَمِيَّةَ نُفِسَتْ بَعْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا بِلَيَالٍ وَإِنَّهَا ذَكَرَتْ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهَا أَنْ تَتَزَوَّجَ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ал-Аназий ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб ривоят қилиб деди: Мен Яҳё ибн Саидни эшитдим, менга Сулаймон ибн Ясор хабар бердики, Абу Салама ибн Абдурраҳмон ва Ибн Аббос Абу Ҳурайранинг олдида йиғилиб қолдилар; улар эри вафотидан бир неча кеча кейин туққан (нифос кўрган) аёл ҳақида гаплашардилар. Ибн Аббос: «Унинг иддаси икки муддатнинг охиргиси (яъни узунроқи)» деди. Абу Салама эса: «У ҳалол бўлди (туғган билан)» деди. Улар бу ҳақда тортиша бошладилар. (Сулаймон) деди: Абу Ҳурайра: «Мен жияним (ука)м биланман» — яъни Абу Салама билан — деди. Сўнг улар Курайбни — Ибн Аббоснинг озодини — Умму Саламага, ундан буни сўраш учун юбордилар. У уларга қайтиб келиб хабар бердики, Умму Салама: «Субайъа ал-Асламия эри вафотидан бир неча кеча кейин туғди (нифос кўрди) ва буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтди, у унга турмушга чиқишни буюрди» деди.

وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، ح وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو، النَّاقِدُ قَالاَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، كِلاَهُمَا عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ ‏.‏ غَيْرَ أَنَّقَالَ فِي حَدِيثِهِ فَأَرْسَلُوا إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ وَلَمْ يُسَمِّ كُرَيْبًا ‏.‏

Ва бизга буни Муҳаммад ибн Румҳ ривоят қилди, бизга ал-Лайс хабар берди; (ҳ) ва бизга буни Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Амр ан-Ноқид ривоят қилиб: бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, дедилар — иккаласи Яҳё ибн Саиддан шу иснод билан (ривоят қилди); фақат у ўз ҳадисида: «Улар Умму Саламага (одам) юбордилар» деди ва Курайбни номламади.