حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ، اتَّخَذَتْ يَوْمَ حُنَيْنٍ خِنْجَرًا فَكَانَ مَعَهَا فَرَآهَا أَبُو طَلْحَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذِهِ أُمُّ سُلَيْمٍ مَعَهَا خَنْجَرٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا هَذَا الْخَنْجَرُ " . قَالَتِ اتَّخَذْتُهُ إِنْ دَنَا مِنِّي أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ بَقَرْتُ بِهِ بَطْنَهُ . فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْتُلْ مَنْ بَعْدَنَا مِنَ الطُّلَقَاءِ انْهَزَمُوا بِكَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أُمَّ سُلَيْمٍ إِنَّ اللَّهَ قَدْ كَفَى وَأَحْسَنَ " . وَحَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ، عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، فِي قِصَّةِ أُمِّ سُلَيْمٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَ حَدِيثِ ثَابِتٍ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама Собит орқали, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди: Умм Сулайм Ҳунайн куни бир ханжар олди ва у унинг ёнида бўлди. Абу Талҳа уни кўриб деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, мана бу Умм Сулайм, ёнида ханжар бор». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга деди: «Бу ханжар нима?» У деди: «Буни шунинг учун олдимки, агар мушриклардан бири менга яқинлашса, мен у билан унинг қорнини ёраман». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кула бошлади. У (Умм Сулайм) деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, биздан кейин (Исломга кирган) озод қилинганларни (тулақоларни) ўлдир, улар Сизни ташлаб қочдилар». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Эй Умм Сулайм, Аллаҳ кифоя қилди ва яхшилик қилди». Ва буни менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, бизга Исъҳоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳа Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан, Умм Сулайм қиссасида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан Собитнинг ҳадиси мислида хабар берди.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ، اتَّخَذَتْ يَوْمَ حُنَيْنٍ خِنْجَرًا فَكَانَ مَعَهَا فَرَآهَا أَبُو طَلْحَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذِهِ أُمُّ سُلَيْمٍ مَعَهَا خَنْجَرٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا هَذَا الْخَنْجَرُ " . قَالَتِ اتَّخَذْتُهُ إِنْ دَنَا مِنِّي أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ بَقَرْتُ بِهِ بَطْنَهُ . فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْتُلْ مَنْ بَعْدَنَا مِنَ الطُّلَقَاءِ انْهَزَمُوا بِكَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أُمَّ سُلَيْمٍ إِنَّ اللَّهَ قَدْ كَفَى وَأَحْسَنَ " . وَحَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ، عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، فِي قِصَّةِ أُمِّ سُلَيْمٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَ حَدِيثِ ثَابِتٍ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама Собит орқали, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди: Умм Сулайм Ҳунайн куни бир ханжар олди ва у унинг ёнида бўлди. Абу Талҳа уни кўриб деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, мана бу Умм Сулайм, ёнида ханжар бор». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга деди: «Бу ханжар нима?» У деди: «Буни шунинг учун олдимки, агар мушриклардан бири менга яқинлашса, мен у билан унинг қорнини ёраман». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кула бошлади. У (Умм Сулайм) деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, биздан кейин (Исломга кирган) озод қилинганларни (тулақоларни) ўлдир, улар Сизни ташлаб қочдилар». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Эй Умм Сулайм, Аллаҳ кифоя қилди ва яхшилик қилди». Ва буни менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, бизга Исъҳоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳа Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан, Умм Сулайм қиссасида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан Собитнинг ҳадиси мислида хабар берди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْزُو بِأُمِّ سُلَيْمٍ وَنِسْوَةٍ مِنَ الأَنْصَارِ مَعَهُ إِذَا غَزَا فَيَسْقِينَ الْمَاءَ وَيُدَاوِينَ الْجَرْحَى .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Жаъфар ибн Сулаймон Собит орқали, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан хабар берди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ғазот қилганида, Умм Сулайм ва ансордан баъзи аёлларни ўзи билан бирга олиб ғазот қилар эди. Улар (жангчиларга) сув берар ва яраланганларни даволар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو، - وَهُوَ أَبُو مَعْمَرٍ الْمِنْقَرِيُّ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - وَهُوَ ابْنُ صُهَيْبٍ - عَنْ أَنَسِ، بْنِ مَالِكٍ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ انْهَزَمَ نَاسٌ مِنَ النَّاسِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ بَيْنَ يَدَىِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُجَوِّبٌ عَلَيْهِ بِحَجَفَةٍ - قَالَ - وَكَانَ أَبُو طَلْحَةَ رَجُلاً رَامِيًا شَدِيدَ النَّزْعِ وَكَسَرَ يَوْمَئِذٍ قَوْسَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا - قَالَ - فَكَانَ الرَّجُلُ يَمُرُّ مَعَهُ الْجَعْبَةُ مِنَ النَّبْلِ فَيَقُولُ انْثُرْهَا لأَبِي طَلْحَةَ . قَالَ وَيُشْرِفُ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْظُرُ إِلَى الْقَوْمِ فَيَقُولُ أَبُو طَلْحَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي لاَ تُشْرِفْ لاَ يُصِبْكَ سَهْمٌ مِنْ سِهَامِ الْقَوْمِ نَحْرِي دُونَ نَحْرِكَ قَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُ عَائِشَةَ بِنْتَ أَبِي بَكْرٍ وَأُمَّ سُلَيْمٍ وَإِنَّهُمَا لَمُشَمِّرَتَانِ أَرَى خَدَمَ سُوقِهِمَا تَنْقُلاَنِ الْقِرَبَ عَلَى مُتُونِهِمَا ثُمَّ تُفْرِغَانِهِ فِي أَفْوَاهِهِمْ ثُمَّ تَرْجِعَانِ فَتَمْلآنِهَا ثُمَّ تَجِيئَانِ تُفْرِغَانِهِ فِي أَفْوَاهِ الْقَوْمِ وَلَقَدْ وَقَعَ السَّيْفُ مِنْ يَدَىْ أَبِي طَلْحَةَ إِمَّا مَرَّتَيْنِ وَإِمَّا ثَلاَثًا مِنَ النُّعَاسِ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурроҳман ад-Доримий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Амр — у Абу Маъмар ал-Минқарийдир — ривоят қилди, бизга Абдулворис ривоят қилди, бизга Абдулазиз — у Ибн Суҳайбдир — Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Уҳуд куни бўлганида, одамлардан бир қисми Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни (ташлаб) қочди. Абу Талҳа эса Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида, уни қалқон билан тўсиб турарди. (Анас) деди: Абу Талҳа мерган, ёйни қаттиқ тортадиган киши эди. Ўша куни у икки ёки уч ёйни синди рди. (Анас) деди: Бир киши ўқдан тўла садоқ (ўқдон) билан ўтса, у зот: «Уни Абу Талҳага тўк» дерди. (Анас) деди: Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қавмга қарамоқчи бўлиб бошини кўтарган эди, Абу Талҳа: «Эй Аллаҳнинг Набийси, отам-онам Сизга фидо бўлсин, бошингизни кўтарманг, қавмнинг ўқларидан бирортаси Сизга тегиб кетмасин. Менинг кўкрагим Сизнинг кўкрагингизга қалқон (бўлсин)» дерди. (Анас) деди: Мен Оиша бинти Абу Бакр ва Умм Сулайм (розияллаҳу анҳумо)ни — этакларини шимариб олган, оёқларининг билакузуклари (халхаллари) кўриниб турган ҳолда — мушклар (сув идишлари)ни елкаларида ташиб, сўнг уларни (жангчиларнинг) оғизларига қуйиб, сўнг қайтиб, уларни (яна) тўлдириб, сўнг келиб қавмнинг оғизларига қуяётганларини кўрдим. Абу Талҳанинг қўлидан — уйқу (мудраш)дан — қилич икки ёки уч марта тушди.