Бизга Муҳаммад ибн ал-Алў Абу Курайб ал-Ҳамдоний ривоят қилди: бизга Абу Усома Ҳишомдан ривоят қилди: менга отам Асмо бинт Абу Бакрдан хабар берди. У деди: Зубайр мени никоҳига олди, унинг ер юзида на моли, на қули, на отидан бошқа ҳеч нарсаси бор эди. У деди: Мен унинг отига ем берардим, унинг хизматларини бажарардим ва отини боқиб парвариш қилардим, сувчи туяси учун (хурмо) данакларини янчардим ва унга ем берардим, сув таширдим, сув идишини (челагини) тикардим, хамир қорардим, лекин нон ёпишни била олмасдим. Ансорлардан қўшни аёллар менга нон ёпиб беришарди, улар рост сўзлар аёллар эди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Зубайрга бўлиб берган ердан данакларни бошимда таширдим, у (ер) уч чақиримнинг учдан икки қисми (масофада) эди. У деди: Бир куни бошимда данаклар билан келдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни учратдим, у билан бирга ашобларидан бир неча киши бор эди. У мени чақирди, сўнг мени орқасига миндириш учун: «Их, их (туяни чўктириш овози)» деди. У деди: Мен уялдим ва сенинг рашкингни билдим. У (Зубайр): «Валлаҳи, сенинг данакларни бошингда ташишинг, у билан бирга минишингдан кўра оғирроқ эди» деди. У деди: Ниҳоят Абу Бакр шундан кейин менга бир хизматкор юборди, у мени от парваришидан халос қилди, гўё у мени озод қилгандек бўлди.
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ал-Ғубарий ривоят қилди: бизга Ҳаммод ибн Зайд Айюбдан, у Ибн Абу Мулайкадан ривоят қилди: Асмо деди: Мен Зубайрга уй хизматини қилардим, унинг оти бор эди, мен уни парвариш қилардим. Хизматлардан менга от парваришидан оғирроғи йўқ эди. Мен унга ўт ўрардим, уни (парваришда) турардим ва уни боқардим. У деди: Сўнг у (Асмо) бир хизматкорга эга бўлди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга асирлар келди, у (Асмога) бир хизматкор берди. У деди: У мени от парваришидан халос қилди ва ундан машаққатни мендан кўтарди. Сўнг менга бир киши келиб: «Эй Умму Абдуллаҳ, мен камбағал кишиман, уйинг соясида (савдо қилиб) сотмоқчи эдим» деди. У: «Агар мен сенга рухсат берсам, Зубайр буни рад қилади. Сен келиб мендан сўра, Зубайр эса гувоҳ бўлсин» деди. У келди ва: «Эй Умму Абдуллаҳ, мен камбағал кишиман, уйинг соясида сотмоқчи эдим» деди. У: «Мадинада менинг уйимдан бошқа жойинг йўқмиди?» деди. Зубайр унга: «Сенга нима бўлди, камбағал кишини сотишдан тўсасанми?» деди. У эса бойигунча сотарди. Сўнг мен унга (ўша) чўрини сотдим. Зубайр ҳузуримга кирди, унинг баҳоси менинг қўлимда (этагимда) эди. У: «Уни менга ҳадя қил» деди. У: «Мен уни садақа қилиб бўлдим» деди.