حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ أَبُو كُرَيْبٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ تَزَوَّجَنِي الزُّبَيْرُ وَمَا لَهُ فِي الأَرْضِ مِنْ مَالٍ وَلاَ مَمْلُوكٍ وَلاَ شَىْءٍ غَيْرَ فَرَسِهِ - قَالَتْ - فَكُنْتُ أَعْلِفُ فَرَسَهُ وَأَكْفِيهِ مَئُونَتَهُ وَأَسُوسُهُ وَأَدُقُّ النَّوَى لِنَاضِحِهِ وَأَعْلِفُهُ وَأَسْتَقِي الْمَاءَ وَأَخْرِزُ غَرْبَهُ وَأَعْجِنُ وَلَمْ أَكُنْ أُحْسِنُ أَخْبِزُ وَكَانَ يَخْبِزُ لِي جَارَاتٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَكُنَّ نِسْوَةَ صِدْقٍ - قَالَتْ - وَكُنْتُ أَنْقُلُ النَّوَى مِنْ أَرْضِ الزُّبَيْرِ الَّتِي أَقْطَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَأْسِي وَهْىَ عَلَى ثُلُثَىْ فَرْسَخٍ - قَالَتْ - فَجِئْتُ يَوْمًا وَالنَّوَى عَلَى رَأْسِي فَلَقِيتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَدَعَانِي ثُمَّ قَالَ " إِخْ إِخْ " . لِيَحْمِلَنِي خَلْفَهُ - قَالَتْ - فَاسْتَحْيَيْتُ وَعَرَفْتُ غَيْرَتَكَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَحَمْلُكِ النَّوَى عَلَى رَأْسِكِ أَشَدُّ مِنْ رُكُوبِكِ مَعَهُ . قَالَتْ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَىَّ أَبُو بَكْرٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِخَادِمٍ فَكَفَتْنِي سِيَاسَةَ الْفَرَسِ فَكَأَنَّمَا أَعْتَقَتْنِي .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Алў Абу Курайб ал-Ҳамдоний ривоят қилди: бизга Абу Усома Ҳишомдан ривоят қилди: менга отам Асмо бинт Абу Бакрдан хабар берди. У деди: Зубайр мени никоҳига олди, унинг ер юзида на моли, на қули, на отидан бошқа ҳеч нарсаси бор эди. У деди: Мен унинг отига ем берардим, унинг хизматларини бажарардим ва отини боқиб парвариш қилардим, сувчи туяси учун (хурмо) данакларини янчардим ва унга ем берардим, сув таширдим, сув идишини (челагини) тикардим, хамир қорардим, лекин нон ёпишни била олмасдим. Ансорлардан қўшни аёллар менга нон ёпиб беришарди, улар рост сўзлар аёллар эди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Зубайрга бўлиб берган ердан данакларни бошимда таширдим, у (ер) уч чақиримнинг учдан икки қисми (масофада) эди. У деди: Бир куни бошимда данаклар билан келдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни учратдим, у билан бирга ашобларидан бир неча киши бор эди. У мени чақирди, сўнг мени орқасига миндириш учун: «Их, их (туяни чўктириш овози)» деди. У деди: Мен уялдим ва сенинг рашкингни билдим. У (Зубайр): «Валлаҳи, сенинг данакларни бошингда ташишинг, у билан бирга минишингдан кўра оғирроқ эди» деди. У деди: Ниҳоят Абу Бакр шундан кейин менга бир хизматкор юборди, у мени от парваришидан халос қилди, гўё у мени озод қилгандек бўлди.