حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجَتْ سَوْدَةُ بَعْدَ مَا ضُرِبَ عَلَيْهَا الْحِجَابُ لِتَقْضِيَ حَاجَتَهَا وَكَانَتِ امْرَأَةً جَسِيمَةً تَفْرَعُ النِّسَاءَ جِسْمًا لاَ تَخْفَى عَلَى مَنْ يَعْرِفُهَا فَرَآهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ يَا سَوْدَةُ وَاللَّهِ مَا تَخْفَيْنَ عَلَيْنَا فَانْظُرِي كَيْفَ تَخْرُجِينَ . قَالَتْ فَانْكَفَأَتْ رَاجِعَةً وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِي وَإِنَّهُ لَيَتَعَشَّى وَفِي يَدِهِ عَرْقٌ فَدَخَلَتْ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي خَرَجْتُ فَقَالَ لِي عُمَرُ كَذَا وَكَذَا . قَالَتْ فَأُوحِيَ إِلَيْهِ ثُمَّ رُفِعَ عَنْهُ وَإِنَّ الْعَرْقَ فِي يَدِهِ مَا وَضَعَهُ فَقَالَ " إِنَّهُ قَدْ أُذِنَ لَكُنَّ أَنْ تَخْرُجْنَ لِحَاجَتِكُنَّ " . وَفِي رِوَايَةِ أَبِي بَكْرٍ يَفْرَعُ النِّسَاءَ جِسْمُهَا . زَادَ أَبُو بَكْرٍ فِي حَدِيثِهِ فَقَالَ هِشَامٌ يَعْنِي الْبَرَازَ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Абу Курайб ривоят қилди, улар: бизга Абу Усома Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди, дедилар. У деди: Савда парда (ояти) тушгандан кейин ҳожатини бажариш учун чиқди. У йирик гавдали аёл бўлиб, жисми жиҳатидан аёллардан ажралиб турарди, уни танийдиганларга (кимлиги) яширин эмас эди. Уни Умар ибн ал-Хаттоб кўриб қолди ва: «Эй Савда, валлаҳи, сен биздан яширин эмассан, қандай чиқишингни ўйлаб кўр» деди. У деди: У қайтиб келди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг уйимда кечки овқат еяётган эди, қўлида бир бўлак суякли гўшт бор эди. У кириб: «Эй Расулуллаҳ, мен чиқган эдим, Умар менга шундай-шундай деди» деди. У деди: Шунда унга ваҳий нозил бўлди, кейин ундан кўтарилди, қўлидаги суякли гўштни эса қўймаган эди. У: «Албатта сизларга ҳожатларингиз учун чиқишга изн берилди» деди. Абу Бакрнинг ривоятида: «жисми аёллардан устун эди» (дейилган). Абу Бакр ўз ҳадисида қўшимча қилди: Ҳишом: яъни катта ҳожат (чиқариш)ни (назарда тутган), деди.
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ وَكَانَتِ امْرَأَةً يَفْرَعُ النَّاسَ جِسْمُهَا . قَالَ وَإِنَّهُ لَيَتَعَشَّى . وَحَدَّثَنِيهِ سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ .
Ва буни бизга Абу Курайб ривоят қилди: бизга Ибн Нумайр ривоят қилди: бизга Ҳишом шу иснод билан ривоят қилди ва у: «У гавдаси одамлардан устун келадиган аёл эди» деди ва: «У кечки овқат еяётган эди» деди. Ва буни менга Сувайд ибн Саъид ривоят қилди: бизга Алий ибн Мушир Ҳишомдан, шу иснод билан ривоят қилди.
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ وَكَانَتِ امْرَأَةً يَفْرَعُ النَّاسَ جِسْمُهَا . قَالَ وَإِنَّهُ لَيَتَعَشَّى . وَحَدَّثَنِيهِ سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ .
Ва буни бизга Абу Курайб ривоят қилди: бизга Ибн Нумайр ривоят қилди: бизга Ҳишом шу иснод билан ривоят қилди ва у: «У гавдаси одамлардан устун келадиган аёл эди» деди ва: «У кечки овқат еяётган эди» деди. Ва буни менга Сувайд ибн Саъид ривоят қилди: бизга Алий ибн Мушир Ҳишомдан, шу иснод билан ривоят қилди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي عُقَيْلُ بْنُ، خَالِدٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَزْوَاجَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كُنَّ يَخْرُجْنَ بِاللَّيْلِ إِذَا تَبَرَّزْنَ إِلَى الْمَنَاصِعِ وَهُوَ صَعِيدٌ أَفْيَحُ وَكَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم احْجُبْ نِسَاءَكَ . فَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَفْعَلُ فَخَرَجَتْ سَوْدَةُ بِنْتُ زَمْعَةَ زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً مِنَ اللَّيَالِي عِشَاءً وَكَانَتِ امْرَأَةً طَوِيلَةً فَنَادَاهَا عُمَرُ أَلاَ قَدْ عَرَفْنَاكِ يَا سَوْدَةُ . حِرْصًا عَلَى أَنْ يُنْزِلَ الْحِجَابَ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْحِجَابَ .
Бизга Абдулмалик ибн Шуайб ибн ал-Лайс ривоят қилди: менга отам бобомдан ривоят қилди: менга Уқайл ибн Холид Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оишадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аёллари кечаси ҳожат чиқариш учун Маносиъ (деган жой)га чиқишарди, у кенг очиқ текислик эди. Умар ибн ал-Хаттоб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Аёлларингизни тўсинг (пардаланг)» дерди, лекин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бундай қилмасди. Бир кечадан бирида Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аёли Савда бинт Замъа хуфтон вақтида чиқди, у узун бўйли аёл эди. Умар унга: «Эслаб қол, биз сени танидик, эй Савда» деб нидо қилди — парда (ояти) тушишига ҳарислик билан. Оиша деди: Шунда Аллаҳ азза ва жалла парда (оятини) нозил қилди.
حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ .
Бизга Амр ан-Ноқид ривоят қилди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ибн Саъд ривоят қилди: бизга отам Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан, шу иснод билан шунга ўхшашини ривоят қилди.