Руку ва саждада айтиладиган зикр

وَحَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، وَعَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ غَزِيَّةَ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا صَالِحٍ، ذَكْوَانَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ أَقْرَبُ مَا يَكُونُ الْعَبْدُ مِنْ رَبِّهِ وَهُوَ سَاجِدٌ فَأَكْثِرُوا الدُّعَاءَ ‏"‏ ‏.‏

Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Банда Роббига энг яқин бўлган пайти — у саждада (турган) чоғидир; бас дуони кўпайтиринг" деди.

وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَيُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ غَزِيَّةَ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ ‏ "‏ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ذَنْبِي كُلَّهُ دِقَّهُ وَجِلَّهُ وَأَوَّلَهُ وَآخِرَهُ وَعَلاَنِيَتَهُ وَسِرَّهُ ‏"‏ ‏.‏

Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз сужудида: "Аллаҳумма-ғфир ли занби куллаҳ, диққаҳу ва жиллаҳ, ва аввалаҳу ва охираҳ, ва аланиятаҳу ва сирраҳ (Аллаҳумма, гуноҳимнинг ҳаммасини кечир — майдаси ва каттаси, аввали ва охири, ошкораси ва яширини)" дер эди.

حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ فِي رُكُوعِهِ وَسُجُودِهِ ‏ "‏ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ‏"‏ ‏.‏ يَتَأَوَّلُ الْقُرْآنَ ‏.‏

Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуси ва сужудида: "Субҳанака-ллаҳумма роббано ва биҳамдик, Аллаҳумма-ғфир ли (Сен поксан, Аллаҳумма, Роббимиз, ҳамдинг ила; Аллаҳумма, мени кечир)" деб (сўзини) кўпайтирар эди — Қуръан(даги буйруқ)ни таъвил (амал) қилиб.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ قَبْلَ أَنْ يَمُوتَ ‏"‏ سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذِهِ الْكَلِمَاتُ الَّتِي أَرَاكَ أَحْدَثْتَهَا تَقُولُهَا قَالَ ‏"‏ جُعِلَتْ لِي عَلاَمَةٌ فِي أُمَّتِي إِذَا رَأَيْتُهَا قُلْتُهَا ‏{‏ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ‏}‏ ‏"‏ ‏.‏ إِلَى آخِرِ السُّورَةِ ‏.‏

Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этишидан олдин: "Субҳанака ва биҳамдик, астағфирука ва атубу илайк (Сен поксан, ҳамдинг ила; Сендан мағфират сўрайман ва Сенга тавба қиламан)" деб (сўзини) кўпайтирар эди. (Оиша:) Мен: "Эй Расулуллаҳ, сен ихтиро (жорий) қилган бу калималар нима — уларни айтяптсан?" дедим. У: "Менинг умматимда менга бир белги қойилди — уни кўрганимда уни айтаман: ‹Изо жаа насруллаҳи вал-фатҳ› — сура охиригача" деди.

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا مُفَضَّلٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ صُبَيْحٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ نَزَلَ عَلَيْهِ ‏{‏ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ‏}‏ يُصَلِّي صَلاَةً إِلاَّ دَعَا أَوْ قَالَ فِيهَا ‏"‏ سُبْحَانَكَ رَبِّي وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ‏"‏ ‏.‏

Оиша айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — унга «Изо жаа насруллаҳи вал-фатҳ» (сураси) нозил бўлганидан кейин — бирор намоз ўқиганини кўрмадимки, унда: "Субҳанака робби ва биҳамдик, Аллаҳумма-ғфир ли" деб дуо қилмаган — ёки айтмаган — бўлса.

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ مِنْ قَوْلِ ‏"‏ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَاكَ تُكْثِرُ مِنْ قَوْلِ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ خَبَّرَنِي رَبِّي أَنِّي سَأَرَى عَلاَمَةً فِي أُمَّتِي فَإِذَا رَأَيْتُهَا أَكْثَرْتُ مِنْ قَوْلِ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ‏.‏ فَقَدْ رَأَيْتُهَا ‏{‏ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ‏}‏ فَتْحُ مَكَّةَ ‏{‏ وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا‏}‏ ‏"‏ ‏.‏

Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳ, астағфируллаҳа ва атубу илайҳ (Аллаҳ покдир, ҳамди ила; Аллаҳдан мағфират сўрайман ва Унга тавба қиламан)" деб (сўзини) кўпайтирар эди. (Оиша:) Мен: "Эй Расулуллаҳ, сени ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳ, астағфируллаҳа ва атубу илайҳ› деб (сўзини) кўпайтираётган ҳолда кўряптман" дедим. У: "Роббим менга — умматимда бир белги кўришимни, уни кўрганимда ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳ, астағфируллаҳа ва атубу илайҳ› деб (сўзини) кўпайтиришимни — хабар берди; бас мен уни (аллақачон) кўрдим: ‹Изо жаа насруллаҳи вал-фатҳ› — Макка фатҳи — ‹ва раайтан-наса ядхулуна фи диниллаҳи афважан, фасаббиҳ биҳамди роббика вастағфирҳу иннаҳу кана тавваба› (оятлари)" деди.

وَحَدَّثَنِي حَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ قُلْتُ لِعَطَاءٍ كَيْفَ تَقُولُ أَنْتَ فِي الرُّكُوعِ قَالَ أَمَّا سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ فَأَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتِ افْتَقَدْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ ذَهَبَ إِلَى بَعْضِ نِسَائِهِ فَتَحَسَّسْتُ ثُمَّ رَجَعْتُ فَإِذَا هُوَ رَاكِعٌ أَوْ سَاجِدٌ يَقُولُ ‏ "‏ سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي إِنِّي لَفِي شَأْنٍ وَإِنَّكَ لَفِي آخَرَ ‏.‏

Ибн Журайж айтди: Мен Атога: "Сен рукуда қанай дейсан?" дедим. У: "‹Субҳанака ва биҳамдик, ла илаҳа илла анта›; менга Ибн Абу Мулайка Оишадан хабар берди; у: ‹Бир кеча мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни йўқотиб қўйдим ва у аёлларидан бировиникига кетди деб ўйладим; (уни) пайпаслаб (қидирдим), кейин қайтдим; қарасам, у руку ёки сажда ҳолатида: «Субҳанака ва биҳамдик, ла илаҳа илла анта» деяпти. Мен: «Отам-онам сенга фидо бўлсин, мен бир ишда(ман), сен эса бошқа бир ишда (экансан)!» дедим›" деди.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَقَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً مِنَ الْفِرَاشِ فَالْتَمَسْتُهُ فَوَقَعَتْ يَدِي عَلَى بَطْنِ قَدَمَيْهِ وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ وَهُمَا مَنْصُوبَتَانِ وَهُوَ يَقُولُ ‏ "‏ اللَّهُمَّ أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ لاَ أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ ‏"‏ ‏.‏

Оиша айтди: Мен бир кеча Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни тўшакдан йўқотиб қўйдим ва уни қидирдим; қўлим унинг икки оёғининг остига (тушди) — у масжидда эди, икки оёғи тикка (саждада) эди ва у: "Аллаҳумма, аъузу би-ризока мин сахотик, ва би-муъафатика мин уқубатик, ва аъузу бика минк; ла уҳси санаан алайк, анта кама аснайта ало нафсик (Аллаҳумма, Сенинг ризолинг билан ғазабингдан, Сенинг офиятинг (авф этинг) билан уқубатингдан паноҳ тилайман; Сендан Ўзингга паноҳ тилайман; мен Сенга санони (ҳисоблаб) санаб (тугата) олмайман; Сен — Ўзингга сано айтгандексан)" дер эди.