1087-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Намоз китоби
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا مُفَضَّلٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ صُبَيْحٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ نَزَلَ عَلَيْهِ { إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} يُصَلِّي صَلاَةً إِلاَّ دَعَا أَوْ قَالَ فِيهَا " سُبْحَانَكَ رَبِّي وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي " .
Оиша айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — унга «Изо жаа насруллаҳи вал-фатҳ» (сураси) нозил бўлганидан кейин — бирор намоз ўқиганини кўрмадимки, унда: "Субҳанака робби ва биҳамдик, Аллаҳумма-ғфир ли" деб дуо қилмаган — ёки айтмаган — бўлса.