Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта жинлардан бир ифрит (кучли шайтон) кеча менга ҳужум қила бошладики, намозни менга кесиш (бузиш) учун; Аллаҳ мени унга қодир (ғолиб) қилди; мен уни бўғди (қисдим). Мен уни масжид устунларидан бир устун ёнига боғлаб қўйишни — то сиз тонггада ҳаммангиз — ёки барчангиз — унга қараб (туришингиз учун) — ният қилдим; кейин биродарим Сулаймоннинг сўзини эсладим: «Роббим, мени кечир ва менга — мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бўлмайдиган — бир мулк ато эт»; бас Аллаҳ уни хор (мағлуб) қилиб қайтарди" деди. Ибн Мансур: "Шуъба, Муҳаммад ибн Зиёддан" деди.
(Юқоридаги равийлар) Шуъба(дан) шу иснодда (ривоят қилдилар); Ибн Жаъфар ҳадисида унинг «мен уни бўғди» (сўзи) йўқ; Ибн Абу Шайба эса ўз ривоятида: «мен уни бўғди (фадаъаттуҳу)» деди.
Абу ад-Дардо айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (намозга) турди; биз уни: "Аъузу биллаҳи минк (Сендан Аллаҳга паноҳ тилайман)" деганини эшитдик; кейин: "Сени Аллаҳнинг лаънати билан лаънатлайман" деди — уч марта — ва қўлини — гўё бир нарса(ни)ни олаётгандек — ёзди. У намоздан бўшаганида, биз: "Эй Расулуллаҳ, биз сени намозда бундан олдин (ҳеч) эшитмаган бир нарсани айтаётганингни эшитдик; ва сени қўлингни ёзганингни кўрдик" дедик. У: "Албатта Аллаҳнинг душмани Иблис оловдан бир шиҳоб (учқун) билан келди — уни менинг юзимга қўйиш учун; мен: ‹Аъузу биллаҳи минк› дедим — уч марта; кейин: ‹Сени Аллаҳнинг тўлиқ (мукаммал) лаънати билан лаънатлайман› дедим, лекин у — уч марта — орқага чекинмади; кейин мен уни олмоқчи бўлдим. Валлаҳи, биродаримиз Сулаймоннинг дуоси бўлмаганида, у — Мадина аҳлининг болалари у билан ўйнайдиган (ҳолда) — боғлаб қўйилган бўлиб қолар эди" деди.