وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ يَقْرَأُ سُورَةَ الْكَهْفِ وَعِنْدَهُ فَرَسٌ مَرْبُوطٌ بِشَطَنَيْنِ فَتَغَشَّتْهُ سَحَابَةٌ فَجَعَلَتْ تَدُورُ وَتَدْنُو وَجَعَلَ فَرَسُهُ يَنْفِرُ مِنْهَا فَلَمَّا أَصْبَحَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " تِلْكَ السَّكِينَةُ تَنَزَّلَتْ لِلْقُرْآنِ " .
ал-Баро айтди: Бир киши Каҳф сурасини ўқиётган эди — унинг ёнида икки арқон билан боғланган бир от бор эди. Бас уни бир булут қоплади ва у (булут) айлана бошлади ҳамда яқинлаша бошлади; унинг оти ундан ҳурка бошлади. Тонгда у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди ва буни унга зикр қилди. У: «Бу — Қуръан учун тушган сакина (вазминлик, сокинлик)дир» деди.
وَحَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ، جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، يَقُولُ قَرَأَ رَجُلٌ الْكَهْفَ وَفِي الدَّارِ دَابَّةٌ فَجَعَلَتْ تَنْفِرُ فَنَظَرَ فَإِذَا ضَبَابَةٌ أَوْ سَحَابَةٌ قَدْ غَشِيَتْهُ قَالَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " اقْرَأْ فُلاَنُ فَإِنَّهَا السَّكِينَةُ تَنَزَّلَتْ عِنْدَ الْقُرْآنِ أَوْ تَنَزَّلَتْ لِلْقُرْآنِ " .
ал-Баро айтди: Бир киши Каҳф(ни) ўқиди — ҳовлида бир ҳайвон (от) бор эди; бас у ҳурка бошлади. (У киши) қараса, бир туман ёки булут уни қоплаб олган экан. Бас буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилди; у: «Ўқи, эй фалон; чунки бу — Қуръан янида (Қуръан учун) тушган сакинадир» деди.
وَحَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، وَأَبُو دَاوُدَ قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، يَقُولُ . فَذَكَرَا نَحْوَهُ غَيْرَ أَنَّهُمَا قَالاَ تَنْقُزُ .
(Бу ҳадис) улар(нинг) ҳаммасидан, Абу Ишоқ(дан) — ал-Бародан (ривоят қилинди); ва шунга ўхшашни зикр қилдилар; фақат улар: «(от) сакраб (чўчиб) турар» дедилар.
وَحَدَّثَنِي حَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ الْهَادِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ خَبَّابٍ، حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ حَدَّثَهُ أَنَّ أُسَيْدَ بْنَ حُضَيْرٍ بَيْنَمَا هُوَ لَيْلَةً يَقْرَأُ فِي مِرْبَدِهِ إِذْ جَالَتْ فَرَسُهُ فَقَرَأَ ثُمَّ جَالَتْ أُخْرَى فَقَرَأَ ثُمَّ جَالَتْ أَيْضًا قَالَ أُسَيْدٌ فَخَشِيتُ أَنْ تَطَأَ يَحْيَى فَقُمْتُ إِلَيْهَا فَإِذَا مِثْلُ الظُّلَّةِ فَوْقَ رَأْسِي فِيهَا أَمْثَالُ السُّرُجِ عَرَجَتْ فِي الْجَوِّ حَتَّى مَا أَرَاهَا - قَالَ - فَغَدَوْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَيْنَمَا أَنَا الْبَارِحَةَ مِنْ جَوْفِ اللَّيْلِ أَقْرَأُ فِي مِرْبَدِي إِذْ جَالَتْ فَرَسِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اقْرَإِ ابْنَ حُضَيْرٍ " . قَالَ فَقَرَأْتُ ثُمَّ جَالَتْ أَيْضًا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اقْرَإِ ابْنَ حُضَيْرٍ " . قَالَ فَقَرَأْتُ ثُمَّ جَالَتْ أَيْضًا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اقْرَإِ ابْنَ حُضَيْرٍ " . قَالَ فَانْصَرَفْتُ . وَكَانَ يَحْيَى قَرِيبًا مِنْهَا خَشِيتُ أَنْ تَطَأَهُ فَرَأَيْتُ مِثْلَ الظُّلَّةِ فِيهَا أَمْثَالُ السُّرُجِ عَرَجَتْ فِي الْجَوِّ حَتَّى مَا أَرَاهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تِلْكَ الْمَلاَئِكَةُ كَانَتْ تَسْتَمِعُ لَكَ وَلَوْ قَرَأْتَ لأَصْبَحَتْ يَرَاهَا النَّاسُ مَا تَسْتَتِرُ مِنْهُمْ " .
Абу Саъид ал-Худрий (ривоят қилди)ки: Усайд ибн Ҳузайр бир кеча ўз хирмонида (Қуръан) ўқиётган эди, шу пайт оти чопа (чўчиб айлана) бошлади; у ўқиди, кейин бошқаси (яна) чопди; у ўқиди, кейин яна чопди. Усайд: Мен (ўғлим) Яҳёни (от) босиб олишидан қўрқдим, бас унинг олдига турдим; шу пайт бошим устида соябон (чодир) мисли (бир нарса) бор эди — унда чироқлар мисли (ёруғликлар) бор эди; у осмонга кўтарилди, то мен уни кўрмай қолгунимча. Тонгда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига бордим ва: «Эй Расулуллаҳ, кеча тун ярисида мен хирмонимда ўқиётган эдим, шу пайт отим чопди» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ўқи, эй Ибн Ҳузайр» деди. Мен ўқидим, кейин у (от) яна чопди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ўқи, эй Ибн Ҳузайр» деди. Мен ўқидим, кейин у яна чопди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ўқи, эй Ибн Ҳузайр» деди. Мен (ўқишни) тўхтатдим — Яҳё унга яқин эди, уни босиб олишидан қўрқдим. Бас мен соябон мисли (бир нарса)ни кўрдим — унда чироқлар мисли (ёруғликлар) бор эди; у осмонга кўтарилди, то мен уни кўрмай қолгунимча. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Булар — малоикалар; улар сени тинглаб турган эди; агар (давом этиб) ўқиганингда эди, тонгда одамлар уларни кўрар, улар (малоикалар) одамлардан яширинмас (ошкор бўлар) эди» деди.