وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ يَقْرَأُ سُورَةَ الْكَهْفِ وَعِنْدَهُ فَرَسٌ مَرْبُوطٌ بِشَطَنَيْنِ فَتَغَشَّتْهُ سَحَابَةٌ فَجَعَلَتْ تَدُورُ وَتَدْنُو وَجَعَلَ فَرَسُهُ يَنْفِرُ مِنْهَا فَلَمَّا أَصْبَحَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " تِلْكَ السَّكِينَةُ تَنَزَّلَتْ لِلْقُرْآنِ " .
ал-Баро айтди: Бир киши Каҳф сурасини ўқиётган эди — унинг ёнида икки арқон билан боғланган бир от бор эди. Бас уни бир булут қоплади ва у (булут) айлана бошлади ҳамда яқинлаша бошлади; унинг оти ундан ҳурка бошлади. Тонгда у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди ва буни унга зикр қилди. У: «Бу — Қуръан учун тушган сакина (вазминлик, сокинлик)дир» деди.