وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنْ ثَابِتِ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ ابْنِ الْبَرَاءِ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كُنَّا إِذَا صَلَّيْنَا خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحْبَبْنَا أَنْ نَكُونَ عَنْ يَمِينِهِ يُقْبِلُ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ - قَالَ - فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ " رَبِّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَبْعَثُ - أَوْ تَجْمَعُ - عِبَادَكَ " .
ал-Баро айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ортида намоз ўқиганимизда, унинг ўнг томонида бўлишни яхши кўрар эдик — у юзини бизга қаратар эди. Бас мен уни: «Робби, қини азобака явма табъасу — ёки: тажмаъу — ибодака (Роббим, мени бандаларингни қайта тирилтирган — ёки: жамлаган — кунда азобингдан сақла)» деб айтаётган ҳолда эшитдим.