أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا افْتَتَحَ الصَّلاَةَ سَكَتَ هُنَيْهَةً فَقُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا تَقُولُ فِي سُكُوتِكَ بَيْنَ التَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ قَالَ " أَقُولُ اللَّهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَاىَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ اللَّهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَاىَ كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ اللَّهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَاىَ بِالْمَاءِ وَالثَّلْجِ وَالْبَرَدِ " .
Бизга Алий ибн Ҳужр хабар берди, у деди: бизга Жарийр хабар берди, Умора ибн ал-Қаъқўдан, у Абу Зуръа ибн Амр ибн Жарийрдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни бошлаганларида бир оз жим турар эдилар. Мен: «Отам-онам сенга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ, такбир билан қироат орасидаги сукутингда нима дейсан?» дедим. У дедилар: «Мен шундай дейман: Аллаҳумма боид байний ва байна хатоёя камо боадта байнал-машриқи вал-мағриб. Аллаҳумма наққиний мин хатоёя камо юнаққас-савбул-абязу минад-данас. Аллаҳуммағсилний мин хатоёя бил-мои вас-салжи вал-барад (Эй Аллаҳ, Шарқ билан Ғарб орасини узоқ қилганинг каби мен билан гуноҳларим орасини узоқ қилгин; эй Аллаҳ, оқ кийим кирдан тозаланганидек мени гуноҳларимдан тозалагин; эй Аллаҳ, гуноҳларимни сув, қор ва дўл билан ювгин).»