أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ سَمِعْتُهُ مِنْ، عَبْدَةَ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ وَسَمِعْتُهُ مِنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، كِلاَهُمَا سَمِعَهُ مِنْ، وَرَّادٍ، كَاتِبِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ كَتَبَ مُعَاوِيَةُ إِلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ أَخْبِرْنِي بِشَىْءٍ، سَمِعْتَهُ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ " .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур, Суфёндан хабар бериб, деди: мен уни Абда ибн Абу Лубобадан эшитдим ва уни Абдулмалик ибн Умайрдан ҳам эшитдим — иккаласи ҳам уни ал-Муғийра ибн Шуба (розияллаҳу анҳу)нинг котиби Варроддан эшитишган. У деди: Муовия ал-Муғийра ибн Шубага: «Менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган бирор нарсангни хабар қил,» деб ёзди. У (ал-Муғийра) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни тугатганларида: «Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир; аллаҳумма ло маниа лима аътайта ва ло муътия лима маната ва ло янфау зал-жадди минкал-жадд (Ёлғиз Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, Унинг шериги йўқ; мулк Уники, ҳамд Уники ва У ҳар нарсага қодирдир; эй Аллаҳ, Сен берган нарсани тўсгувчи йўқ ва Сен тўсган нарсани бергувчи йўқ; мансаб-бойлик эгасига унинг мансаб-бойлиги Сенинг (азобинг) олдида фойда бермас),» дер эдилар.