Бизга ал-Аббос ибн Абдул-Азим хабар бериб, деди: бизга Умар ибн Юнус ривоят қилди, у деди: бизга Икрима ибн Аммор ривоят қилди, у деди: менга Яҳё ибн Абу Касир ривоят қилди, у деди: менга Абу Салама ибн Абдурраҳмон ривоят қилди, у деди: Оишадан: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозларини нима билан бошлардилар?» деб сўрадим. У деди: У зот кечаси (намозга) турганларида, намозларини шу (сўзлар) билан бошлардилар, дердилар: «Аллаҳим, Жибрил, Микоил ва Исрофилнинг Робби, осмонлар ва ернинг Яратгувчиси, ғайб ва ошкорни Билгувчиси! Сен бандаларинг орасида улар ихтилоф қилган нарсаларда ҳукм қилурсан. Аллаҳим, ихтилоф қилинган ҳақ (масала)да мени ҳидоят қилгил. Албатта Сен Ўзинг истаган кишини тўғри йўлга ҳидоят қилурсан.»
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ وَأَنَا فِي سَفَرٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاللَّهِ لأَرْقُبَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِصَلاَةٍ حَتَّى أَرَى فِعْلَهُ فَلَمَّا صَلَّى صَلاَةَ الْعِشَاءِ - وَهِيَ الْعَتَمَةُ - اضْطَجَعَ هَوِيًّا مِنَ اللَّيْلِ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَنَظَرَ فِي الأُفُقِ فَقَالَ { رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلاً } حَتَّى بَلَغَ { إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ } . ثُمَّ أَهْوَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى فِرَاشِهِ فَاسْتَلَّ مِنْهُ سِوَاكًا ثُمَّ أَفْرَغَ فِي قَدَحٍ مِنْ إِدَاوَةٍ عِنْدَهُ مَاءً فَاسْتَنَّ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى حَتَّى قُلْتُ قَدْ صَلَّى قَدْرَ مَا نَامَ ثُمَّ اضْطَجَعَ حَتَّى قُلْتُ قَدْ نَامَ قَدْرَ مَا صَلَّى ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ كَمَا فَعَلَ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَقَالَ مِثْلَ مَا قَالَ فَفَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَ مَرَّاتٍ قَبْلَ الْفَجْرِ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама хабар бериб, деди: бизга Ибн Ваҳб Юнусдан хабар берди, у Ибн Шиҳобдан, у деди: менга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ибн Авф ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан бир киши деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан сафарда эдим, дедим: «Аллаҳга қасамки, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозларини, қилган ишларини кўрмагунча кузатаман.» У зот хуфтон намозини — у атама (кеч тунлик) намози эди — ўқиганларидан сўнг, кечанинг бир бўлагича ётдилар. Сўнг уйғониб, уфққа қарадилар ва: «Роббимиз, Сен буни беҳуда яратмагансан,» дедилар, то: «Албатта Сен ваъдага хилоф қилмайсан,» деган (жой)га етдилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тўшакларига энгашиб, ундан бир мисвокни олдилар. Сўнг ёнидаги идишдан бир қадаҳга сув қуйиб, тишларини тозаладилар. Сўнг туриб намоз ўқидилар, ҳатто мен: «У зот ухлаган миқдорича намоз ўқидилар,» дедим. Сўнг ётдилар, ҳатто мен: «У зот намоз ўқиган миқдорича ухладилар,» дедим. Сўнг уйғониб, биринчи марта қилганларидек қилдилар ва айтганларидек айтдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни бомдоддан олдин уч марта қилдилар.