أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، - وَهُوَ ابْنُ ثَوْرٍ - عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ : لَمَّا حَضَرَتْ أَبَا طَالِبٍ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ فَقَالَ : " أَىْ عَمِّ قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ كَلِمَةً أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " . فَقَالَ لَهُ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ : يَا أَبَا طَالِبٍ أَتَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ . فَلَمْ يَزَالاَ يُكَلِّمَانِهِ حَتَّى كَانَ آخِرُ شَىْءٍ كَلَّمَهُمْ بِهِ عَلَى مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ . فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم : " لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْكَ " . فَنَزَلَتْ { مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ } وَنَزَلَتْ { إِنَّكَ لاَ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ } .
Бизга Муҳаммад ибн Абдул-Аъло хабар бериб, деди: бизга Муҳаммад — у Ибн Савр — ривоят қилди, Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: Абу Толибга ўлим ҳозир бўлганида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг олдига кирдилар, унинг ёнида Абу Жаҳл ва Абдуллаҳ ибн Абу Умайя бор эди. У: «Эй амаки, Ла илаҳа иллаллаҳ деб айт — бу шундай калимаки, мен у билан Аллаҳ азза ва жалла ҳузурида сенга (ёқловчи сифатида) ҳужжат келтираман,» дедилар. Абу Жаҳл ва Абдуллаҳ ибн Абу Умайя унга: «Эй Абу Толиб, Абдулмутталиб миллатидан юз ўгирасанми?» дедилар. Улар у билан гаплашавердилар, охир у айтган сўзи: «Абдулмутталиб миллатида (ўламан)» бўлди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Сен ҳақингда мен қайтарилмагунимча, албатта сен учун мағфират сўрайман,» дедилар. Шунда: «Набийга ва имон келтирганларга... мушриклар учун мағфират сўрашлари (жоиз) эмас,» (оят) нозил бўлди. Яна: «Албатта сен севган кишингни ҳидоят қила олмайсан,» (Қасас сураси, 56) нозил бўлди.»