أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْحَكَمِ، عَنْ شُعَيْبٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنِ ابْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ أُمَيَّةَ بْنِ هِنْدٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، قَالَ كُنَّا يَوْمًا فِي الْمَسْجِدِ جُلُوسًا وَنَفَرٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ فَأَرْسَلْنَا رَجُلاً إِلَى عَائِشَةَ لِيَسْتَأْذِنَ فَدَخَلْنَا عَلَيْهَا قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ سَائِلٌ مَرَّةً وَعِنْدِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرْتُ لَهُ بِشَىْءٍ ثُمَّ دَعَوْتُ بِهِ فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا تُرِيدِينَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ بَيْتَكِ شَىْءٌ وَلاَ يَخْرُجَ إِلاَّ بِعِلْمِكِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " مَهْلاً يَا عَائِشَةُ لاَ تُحْصِي فَيُحْصِيَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَيْكِ " .
Менга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулҳакам хабар берди, у Шуъайбдан (ривоят қилди), менга ал-Лайс ривоят қилди, у деди: бизга Холид, Ибн Абу Ҳилолдан, у Умайя ибн Ҳинддан, у Абу Умома ибн Саҳл ибн Ҳунайфдан ривоят қилди, у деди: бир куни биз масжидда муҳожирлар ва ансорлардан бир неча киши билан ўтирган эдик. Биз бир кишини Оишанинг олдига рухсат сўрашга юбордик ва унинг ҳузурига кирдик. У деди: бир сафар менинг олдимга бир саъолчи (гадо) кирди, олдимда эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бор эдилар. Мен унга бирор нарса беришни буюрдим, сўнг уни (қайтариб) чақириб, унга (садақага берилаётган нарсага) қарадим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сенинг билинг билмасдан уйингга бирор нарса кириб ёки чиқиб кетмаслигини истамайсанми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Секинроқ, эй Оиша, (берганингни) санама, акс ҳолда Аллаҳ азза ва жалла сенга (берганини) санаб қўяди,» дедилар.